Ομάδα αγάπης

"Η αγάπη πάντα μηχανεύεται τρόπους για να βοηθήσει τους εμπερίστατους αδελφούς."

Με αυτή τη σκέψη, ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Αθηνών κυρός Ιερώνυμος, προτρέπει τον καθένα μας, υπηρετώντας τον Θεό, να εργάζεται για τη Βασιλεία Του και όχι για την προσωπική μας δόξα και ευχαρίστηση.

Στο προπερασμένο μας σημείωμα αρχίσαμε λέγοντας τι μπορούμε να κάνουμε μέσα στο σχολείο, οικοδομώντας την Βασιλεία του Θεού. Πριν διακόψουμε την σειρά, με το σημείωμα για το πνεύμα της 28 Οκτωβρίου, είχαμε φθάσει στο σημείο, που λέγαμε, ότι σιγά-σιγά θα έχη σχηματισθή ένα μικρό προζύμι ανάμεσα στα παιδιά του σχολείου μας, δηλαδή μια ομάδα παιδιών, που έχουν αρχίσει να καλλιεργούν την ψυχή τους και έχουν βαλθή κάτι να κάμουν μέσα στο σχολείο τους για την υπόθεση της Βασιλείας του Θεού.

Μια και θα έχει σχηματισθή μια τέτοια ομάδα, μπορεί ν’ αρχίση γερό χτίσιμο. Αφού στην αρχή ένας μόνος μπόρεσε να φέρη αυτό το αποτέλεσμα, πόσο περισσότερο όταν είναι πιο πολλοί. Φθάνει μόνο να μη εισχωρήσουν μέσα προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά να κυριαρχή το θέλημα του Θεού, να είναι πραγματικά Βασιλεία του Θεού.

Κήρυγμα Κυριακής Ε΄ Νηστειών
(Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας)

Μητροπολίτου Αττικής και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Ὁ Ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ», ε΄ έκδ. 2011 (Αθήνα: Εκδόσεις «ΣΠΟΡΑ»), σελ. 9-10, 104-108

Ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ

... Σε μας τους Ορθόδοξους Έλληνες, η γνωριμία με τον Άγιο Σεραφείμ προσφέρει δυο μεγάλες ευλογίες. Πρώτα–πρώτα τοποθετεί μπροστά μας έναν άγιο διδάσκαλο, που με τη ζωή του και τις διδαχές του μάς μεταδίδει ανεκτίμητες εσωτερικές πνευματικές εμπειρίες. Και, δεύτερον, μας μεταφέρει τον παλμό και την πνευματική δημιουργία και την αγιότητα των Ορθοδόξων Ρώσων αδελφών μας και μας βοηθάει να ζήσουμε την οικουμενικότητα του Ευαγγελίου και την καθολικότητα της ιεράς κοινωνίας των αγίων.

Ακριβώς, για να φέρουμε κοντά στην κάθε ψυχή τις δυο ανεκτίμητες αυτές ευκαιρίες, προχωρούμε στην έκδοση του μικρού τούτου τεύχους. Περιέχει, στο πρώτο μέρος, μια σύντομη σκιαγραφία της ζωής του Αγίου Σεραφείμ και στο δεύτερο μετάφραση μιας υπέροχης συνομιλίας του με κάποιο μαθητή του, τον Μοτοβίλωφ.

Αν κανείς, διαβάζοντας τη συζήτηση του αγίου Σεραφείμ, βάλει τον εαυτό του στη θέση του Μοτοβίλωφ, θα αισθανθή πάρα πολύ ζωντανή την παρουσία του αγίου μπροστά του και οι συμβουλές του θα τον βοηθήσουν στο να αναθεωρήση ουσιαστικά τις αντιλήψεις του για τη ζωή και να χαράξη κατεύθυνση περισσότερο θεοκεντρική και πνευματική. Θα ανακαλύψη όχι ένα καινούργιο, αλλά ένα λησμονημένο τρόπο ζωής· Την ζωήν «εν Αγίω Πνεύματι», που είναι η μόνη γνήσια ζωή.

Κάνοντας αυτή την ανακάλυψη θα νοιώση την ανάγκη να πει ένα θερμό «ευχαριστώ» στον ταπεινό, αλλά μεγάλο καθοδηγητή και άγιο.

Β΄ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

...

-Τι αισθάνεσαι τώρα, με ρώτησε ο π. Σεραφείμ.

-(Μοτοβίλωφ) Αισθάνομαι εξαιρετικά καλά, είπα.

-Δηλαδή, πώς καλά; Τι ακριβώς;

Εγώ απάντησα:

-Αισθάνομαι στην ψυχή μου μια ηρεμία, μια γαλήνη, που δεν μπορώ να την εκφράσω με κανένα λόγο.

-Αυτή είναι, φιλόθεε, είπε ο πατήρ Σεραφείμ, η ειρήνη, για την οποία μίλησε ο Κύριος στους μαθητάς του: «Εἰρήνην τήν ἐμήν δίδωμι ὑμῖν· οὐ καθώς ὁ κόσμος δίδωσιν, ἐγώ δίδωμι ὑμῖν»

Μητροπολίτου Αττικής και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ...», ε΄ έκδ. (Αθήνα: Εκδόσεις «ΣΠΟΡΑ»), σελ. 3-8

Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ... 

1. Νέκταρ και μέλι

Μιλάτε στον Ιησού; Κυκλοφορείτε στα χείλη σας το λατρευτό όνομά του;

«Ἰησοῦς» είναι το όνομα «τό ὑπέρ πᾶν ὄνομα» (Φιλιπ. β΄ 9), που γεμίζει με συγκίνησι την ψυχή. Είναι το νέκταρ, που ευφραίνει τις πνευματικές αισθήσεις. Ο ήλιος, που απαλύνει την καταχνιά της βαρυθυμίας.

Ο Υιός του Θεού μίκρυνε τη δόξα του.

* * *

«Ἐκένωσεν ἑαυτόν» (Φιλιπ. β΄ 7). Πήρε την ανθρώπινη φύσι. Την υλική και περιωρισμένη. Έγινε ίδιος με μας. Ο συνοδοιπόρος μας στη γη, ο οδηγός στην αναζήτησι, ο αδελφός στην αγωνία.

Μια όψι της ταπεινώσεώς του είναι και το όνομα που πήρε. Ήταν κι’ είναι «πάντων ἐπέκεινα» (Γρηγόριος Ναζιανζηνός). Πάνω απ’ όλα τα δημιουργήματα και πέρα απ’ όλη την κτίσι. Ήταν κι’ είναι «οὐδενί λόγῳ ληπτός» (ακατάληπτος κι’ απερίγραπτος με τον οποιοδήποτε λόγο).  Κι’ όμως δέχτηκε να ονομαστεί με λέξεις δανεισμένες απ’ τα ανθρώπινα λεξιλόγια.

Ο αρχάγγελος Γαβριήλ φέροντας το μήνυμα του Ευαγγελισμού στην Παρθένο Μαρία τής είπε: «Καί καλέσεις τό ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν» (Λουκ. α΄ 31).

Έδωσε ένα όνομα, με το οποίο θα μπορούσε να τον προσφωνεί η παναγία Μητέρα, ο Ιωσήφ, οι γύρω άνθρωποι, οι μαθηταί, οι οπαδοί όλων των αιώνων.

Αποστολικό Κήρυγμα Κυριακής Ε΄ Νηστειών
(Αγ. Ιωάννου συγγραφέως της Κλίμακος)
(Εβρ. στ΄, 13-20)

Κήρυγμα Δ΄ Χαιρετισμών

Ποιό ἦταν τό λάθος

Συνεχίζοντας τον σχολιασμό στην παραβολή της κλήσης στο Βασιλικό Δείπνο, ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Α', μας προτρέπει να προσέξουμε και να μην αμελήσουμε να αποδεχθούμε την "...πρόσκληση τοῦ Βασιλέως τῶν Οὐρανῶν, πού κάνει στόν καθένα μας".

Γιατί, τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί "... μέ τήν ἀξία τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν"...

Καταλήξαμε στό προηγούμενό μας σημείωμα, πώς ὅσο ἀπίστευτη καί νά φαίνεται ἡ ἱστορία αὐτή μέ τούς καλεσμένους στούς βασιλικούς γάμους, εἶναι ἐν τούτοις ἀληθινή καί σέ βαθμό πολύ χειρότερο, ἀπό ὅ,τι τό βλέπομε σ’ αὐτήν τήν ἱστορία. Ἀλλ’ ἄς ξεκαθαρίσωμε πρῶτα, ποιό ἦταν τό λάθος τῶν καλεσμένων;

Ἄν ἐξαιρέση κανείς ἐκείνους πού πρόσβαλαν τούς ἀπεσταλμένους τοῦ Βασιληᾶ, ὅλοι οἱ ἄλλοι δέν ἀσχολήθηκαν μέ τίποτε κακό. Ὅ,τι ἔκαναν ἦταν καλό.

Μητροπολίτου Αττικής και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Ἡ ἀκοίμητη φλόγα», α΄ έκδ. 1993 (Αθήνα: Εκδόσεις «ΣΠΟΡΑ»), σελ. 6, 12-15

Ἡ ἀκοίμητη φλόγα 

...Μποροῦμε νά μιλᾶμε γιά τήν ἱερωσύνη μας χωρίς δέος; Καί μποροῦμε ν’ ἀναλογιζόμαστε τό «χτές» καί τό «προχτές» τῆς ἱερατικῆς μας διακονίας δίχως οἱ σταγόνες τῶν δακρύων τῆς μετάνοιας νά λαμπυρίζουν στίς κόγχες τῶν ματιῶν μας;
Τέτοιο κλίμα καί τέτοια προοπτική ἐπιζητοῦν οἱ στοχασμοί, πού θά ἀκολουθήσουν.
Ὁ ὁμιλητής δέν ἔχει τήν πρόθεση νά κάνει μιά θεολογική διάλεξη. Οὔτε ἀποτολμάει νά ἀσκήσει ἔλεγχο στούς συλλειτουργούς του.

Βαθύτερη λαχτάρα του εἶναι νά δώσει τό παράγγελμα τοῦ γονατίσματος. «Ἔτι καί ἔτι κλίναντες τά γόνατα...».

Καί σ’ αὐτή τή στάση νά θαρρέψουμε ὅλοι μας νά ξεδιπλώσουμε τόν σύγχρονο ἱερατικό προβληματισμό μας. 

1. Μετατόπιση ἀπ’ τήν Ἁγιοπνευματική ἀτμόσφαιρα τῆς Πεντηκοστῆς στή χαλαρότητα ἤ καί στήν άδράνεια τῆς συνήθειας.

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ χῶρος καί τό γεγονός τῆς Πεντηκοστῆς. Ἡ συναγωγή τῶν παιδιῶν τοῦ Θεοῦ «ὁμοθυμαδόν ἐπί τό αὐτό» (Πράξ. β΄ 1) γιά νά δεχτοῦν τίς πύρινες γλῶσσες τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

Κήρυγμα Κυριακής της Σταυροπροσκυνήσεως (Γ΄ Νηστειών)