Μητροπολίτου Αττικής και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ...», ε΄ έκδ. (Αθήνα: Εκδόσεις «ΣΠΟΡΑ»), σελ. 3-8

Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ... 

1. Νέκταρ και μέλι

Μιλάτε στον Ιησού; Κυκλοφορείτε στα χείλη σας το λατρευτό όνομά του;

«Ἰησοῦς» είναι το όνομα «τό ὑπέρ πᾶν ὄνομα» (Φιλιπ. β΄ 9), που γεμίζει με συγκίνησι την ψυχή. Είναι το νέκταρ, που ευφραίνει τις πνευματικές αισθήσεις. Ο ήλιος, που απαλύνει την καταχνιά της βαρυθυμίας.

Ο Υιός του Θεού μίκρυνε τη δόξα του.

* * *

«Ἐκένωσεν ἑαυτόν» (Φιλιπ. β΄ 7). Πήρε την ανθρώπινη φύσι. Την υλική και περιωρισμένη. Έγινε ίδιος με μας. Ο συνοδοιπόρος μας στη γη, ο οδηγός στην αναζήτησι, ο αδελφός στην αγωνία.

Μια όψι της ταπεινώσεώς του είναι και το όνομα που πήρε. Ήταν κι’ είναι «πάντων ἐπέκεινα» (Γρηγόριος Ναζιανζηνός). Πάνω απ’ όλα τα δημιουργήματα και πέρα απ’ όλη την κτίσι. Ήταν κι’ είναι «οὐδενί λόγῳ ληπτός» (ακατάληπτος κι’ απερίγραπτος με τον οποιοδήποτε λόγο).  Κι’ όμως δέχτηκε να ονομαστεί με λέξεις δανεισμένες απ’ τα ανθρώπινα λεξιλόγια.

Ο αρχάγγελος Γαβριήλ φέροντας το μήνυμα του Ευαγγελισμού στην Παρθένο Μαρία τής είπε: «Καί καλέσεις τό ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν» (Λουκ. α΄ 31).

Έδωσε ένα όνομα, με το οποίο θα μπορούσε να τον προσφωνεί η παναγία Μητέρα, ο Ιωσήφ, οι γύρω άνθρωποι, οι μαθηταί, οι οπαδοί όλων των αιώνων.

Αποστολικό Κήρυγμα Κυριακής Ε΄ Νηστειών
(Αγ. Ιωάννου συγγραφέως της Κλίμακος)
(Εβρ. στ΄, 13-20)

Κήρυγμα Δ΄ Χαιρετισμών

Ποιό ἦταν τό λάθος

Συνεχίζοντας τον σχολιασμό στην παραβολή της κλήσης στο Βασιλικό Δείπνο, ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Α', μας προτρέπει να προσέξουμε και να μην αμελήσουμε να αποδεχθούμε την "...πρόσκληση τοῦ Βασιλέως τῶν Οὐρανῶν, πού κάνει στόν καθένα μας".

Γιατί, τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί "... μέ τήν ἀξία τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν"...

Καταλήξαμε στό προηγούμενό μας σημείωμα, πώς ὅσο ἀπίστευτη καί νά φαίνεται ἡ ἱστορία αὐτή μέ τούς καλεσμένους στούς βασιλικούς γάμους, εἶναι ἐν τούτοις ἀληθινή καί σέ βαθμό πολύ χειρότερο, ἀπό ὅ,τι τό βλέπομε σ’ αὐτήν τήν ἱστορία. Ἀλλ’ ἄς ξεκαθαρίσωμε πρῶτα, ποιό ἦταν τό λάθος τῶν καλεσμένων;

Ἄν ἐξαιρέση κανείς ἐκείνους πού πρόσβαλαν τούς ἀπεσταλμένους τοῦ Βασιληᾶ, ὅλοι οἱ ἄλλοι δέν ἀσχολήθηκαν μέ τίποτε κακό. Ὅ,τι ἔκαναν ἦταν καλό.

Μητροπολίτου Αττικής και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Ἡ ἀκοίμητη φλόγα», α΄ έκδ. 1993 (Αθήνα: Εκδόσεις «ΣΠΟΡΑ»), σελ. 6, 12-15

Ἡ ἀκοίμητη φλόγα 

...Μποροῦμε νά μιλᾶμε γιά τήν ἱερωσύνη μας χωρίς δέος; Καί μποροῦμε ν’ ἀναλογιζόμαστε τό «χτές» καί τό «προχτές» τῆς ἱερατικῆς μας διακονίας δίχως οἱ σταγόνες τῶν δακρύων τῆς μετάνοιας νά λαμπυρίζουν στίς κόγχες τῶν ματιῶν μας;
Τέτοιο κλίμα καί τέτοια προοπτική ἐπιζητοῦν οἱ στοχασμοί, πού θά ἀκολουθήσουν.
Ὁ ὁμιλητής δέν ἔχει τήν πρόθεση νά κάνει μιά θεολογική διάλεξη. Οὔτε ἀποτολμάει νά ἀσκήσει ἔλεγχο στούς συλλειτουργούς του.

Βαθύτερη λαχτάρα του εἶναι νά δώσει τό παράγγελμα τοῦ γονατίσματος. «Ἔτι καί ἔτι κλίναντες τά γόνατα...».

Καί σ’ αὐτή τή στάση νά θαρρέψουμε ὅλοι μας νά ξεδιπλώσουμε τόν σύγχρονο ἱερατικό προβληματισμό μας. 

1. Μετατόπιση ἀπ’ τήν Ἁγιοπνευματική ἀτμόσφαιρα τῆς Πεντηκοστῆς στή χαλαρότητα ἤ καί στήν άδράνεια τῆς συνήθειας.

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ χῶρος καί τό γεγονός τῆς Πεντηκοστῆς. Ἡ συναγωγή τῶν παιδιῶν τοῦ Θεοῦ «ὁμοθυμαδόν ἐπί τό αὐτό» (Πράξ. β΄ 1) γιά νά δεχτοῦν τίς πύρινες γλῶσσες τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

Κήρυγμα Κυριακής της Σταυροπροσκυνήσεως (Γ΄ Νηστειών)

Κήρυγμα Γ΄ Χαιρετισμών

Τό ὀλέθριο λάθος

Με την παραβολή του Βασιλικού Δείπνου, ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Α', μας καλεί να προσέξουμε και να μην αποφασίσουμε επιπόλαια να αρνηθούμε το Κάλεσμα του Κυρίου μας.

Τό λάθος πού ἔκανε ὁ πλούσιος τῆς παραβολῆς, πού εἴδαμε στό περασμένο σημείωμα δέν εἶναι, δυστυχῶς κάτι τό σπάνιο. Πολλοί ἄνθρωποι, χωρίς νά τό καταλάβουν, παθαίνουν τό ἴδιο. Καί ὅταν τό καταλάβουν, ἄν τό καταλάβουν ποτέ, εἶναι πιά πολύ ἀργά.

Θά ρωτήσετε· «πῶς τήν παθαίνουν ἔτσι πολλοί, χωρίς νά τό πολυκαταλάβουν;» Ἡ ἀπάντηση εἶναι ὅτι ξεγελιοῦνται πολλοί, γιατί συνήθως ἐκεῖνο πού τούς ἀπασχολεῖ δέν εἶναι κάτι κακό. Εἶναι καλό πρᾶγμα, ἀλλ’ ἅμα τό συγκρίνεις μέ τή μεγάλη ἀποστολή, νά ἐργασθῆς γιά τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, τότε φαίνεται ποιά εἶναι ἡ πραγματική του ἀξία.

Μιά ἄλλη παραβολή πού εἶπεν ὁ Κύριος τό δείχνει καθαρώτερα. Ἦταν, λέει, κάποτε ἕνας μεγάλος βασιληᾶς.

Μητροπολίτου Αττικής και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Το βίωμα και η διδαχή των Πατέρων», α΄ έκδ. 2019 (Αθήνα: Εκδόσεις «ΣΠΟΡΑ»), σελ. 16-21

ΤΟ ΒΙΩΜΑ ΚΑΙ Η ΔΙΔΑΧΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ 

Μας έχει μείνει άγνωστος ο συγγραφέας της Διδαχής των Δώδεκα Αποστόλων. Το μικρό αυτό πολυτιμότατο σύγγραμμα, …, έχει γραφτεί σε εποχή πολύ παλαιά, ίσως στο διάστημα της πρώτης πεντηκονταετίας του δεύτερου αιώνα.

Ο άγνωστος συγγραφέας του μάς παρουσιάζει στις σελίδες του την ηθική ζωή και την εκκλησιαστική συγκρότηση της αρχαιοτάτης Εκκλησίας…

 Διδαχή των Δώδεκα Αποστόλων

Διδαχή του Κυρίου διά των δώδεκα αποστόλων στα έθνη.

Ι. (1.) Υπάρχουν δύο δρόμοι, ένας της ζωής και ένας του θανάτου. Μεταξύ δε των δύο δρόμων υπάρχει πολλή διαφορά.

2. Ο δρόμος της ζωής είναι αυτός﮲ πρώτον, «να αγαπήσεις τον Θεό που σε έκαμε﮲ δεύτερον, τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου» κι όλα όσα δεν θέλεις να γίνονται σε σένα μην τα κάνεις σε άλλον.

3. «Ευλογείτε αυτούς οι οποίοι σας καταριόνται και προσεύχεσθε για τους εχθρούς σας» νηστεύετε μάλιστα υπέρ εκείνων που σας καταδιώκουν.