Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα  «Ορθόδοξος Τύπος», 1-4-1994

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Επιταγή αγώνος και ασκήσεως

Η σημερινή ημέρα έχει ένα ιδιαίτερο μεγαλείο. Και, ταυτόχρονα, διατηρεί ένα σημαντικό νόημα.

Θα ήτανε πολύ επιφανειακό, αν σήμερα πανηγυρίζαμε απλώς με τελετές και με εκφράσεις ρητορικές την Ορθοδοξία. Αν μόνο παίρναμε μερικές εικόνες και κάναμε λιτανεία γύρω από τις Εκκλησιές μας και ανάμεσα στα σπίτια μας. Θα στερούσαμε τον εαυτό μας από μια πνευματική γεύση, αν δεν επιχειρούσαμε να αξιοποιήσουμε την ευκαιρία της εορτής, για μια επανατοποθέτηση στο σώμα της Εκκλησίας και στην ροή της ιστορίας. Η Ορθοδοξία δεν είναι μουσειακό στοιχείο. Δεν είναι μονάχα υλικό του συγγραφικού καλάμου ή της σμίλης ή του χρωστήρα. Τους ανεκτίμητους αυτούς θησαυρούς μάς τους παράδωσαν οι Πατέρες μας. Και τους κρατάμε με ιδιαίτερη ευλάβεια και με δέος. Ωστόσο, το χρέος μας δεν είναι μονάχα η προσπάθεια φύλαξης των ανεκτίμητων θησαυρών και η προβολή τους στην σημερινή ιστορική συγκυρία. Ορθοδοξία είναι αυτό, που ζούμε. Το ρεύμα ζωής, που το παραλάβαμε και το κάναμε δικό μας. Η πίστη των Αποστόλων και των Μαρτύρων και των Αγίων, που έφτασε σε μας σαν γνήσιο βίωμα και αφομοιώθηκε μέσα μας και μετουσιώθηκε σε προσωπική, δική μας ιστορία.

Κήρυγμα Κυριακής της Ορθοδοξίας (Α΄ Νηστειών)

Κήρυγμα Α΄ Χαιρετισμών

Αποστολικό Κήρυγμα Κυριακής Ορθοδοξίας (Α΄ Νηστειών)
(Εβρ. ια΄, 24-26 και 32-40)

Ἀρχίζοντας ἀμέσως
(Τό χρέος τοῦ Χριστιανοῦ)

Σάλπισμα προς τους νέους να συνεργαστούν με τον Δημιουργό στην ανοικοδόμηση της Βασιλείας των Ουρανών, σμιλεύοντας παράλληλα και τη δική τους ψυχή, απευθύνει ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Α'.

Ἀφοῦ εἴδαμε στό περασμένο τήν ἀποτυχία τοῦ βιαστικοῦ ν’ ἀρχίση κτίζοντας τήν καινούργια κοινωνία, βεβαιώσαμε, πώς ἐμεῖς μποροῦμε ν’ ἀρχίσουμε ἀμέσως. Ἀπ’ τήν ἴδια στιγμή πού τό λέμε, χωρίς λεπτοῦ καθυστέρηση.

Μήν ἐκπλαγῆτε﮲ ἄλλως τε εἴχατε καί σεῖς συμφωνήσει. Δέν εἴχαμε συμφωνήσει, πώς κάθε ἀνθρώπινη ψυχή εἶναι κι’ ἕνα κομμάτι τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ; Δέν εἴχαμε πῇ πώς κάθε χριστιανός εἶναι καί ἕνας μαχητής ἤ καλύτερα ἕνας οἰκοδόμος της; Ἐμπρός, λοιπόν, ἄς ἀρχίσουμε. Εἴμαστε τουλάχιστον δύο, ἀγαπητέ μου ἀναγνῶστα, σύ καί γώ καί ἔχομε στά χέρια μας δύο μικρά μέν ἀλλά πολύτιμα τμήματα ἀπ’ τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἔχομε στή διάθεσή μας καί δυό ἐργάτες, δυό οἰκοδόμους. Ἄς ἀρχίσουμε, λοιπόν, ἀμέσως.

Μικρό σοῦ φαίνεται αὐτό; Μικρό εἶναι νά προστεθοῦν δυό λιθαράκια στό πανόμορφο καί ἀκατάλυτο οἰκοδόμημα; Τίποτε πού μένει αἰώνια δέν εἶναι μικρό.

Κήρυγμα Κυριακής Τυροφάγου (Ματθ. στ΄, 14-21)

Ὁ σταυρός καί ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ
στόν καθημερινό πνευματικό ἀγώνα τοῦ πιστοῦ

Κυριακή πρωί
γ΄ Στιχηρό αἴνων, Ἦχος δ΄

Θεολογική ἑρμηνεία

Ἀρχιμ. Εἰρηναίου Μπουσδέκη

Πόσο θά περιμένουμε;

Καθώς θά τελειώνατε τό διάβασμα τοῦ περασμένου μας σημειώματος, φοβοῦμαι, πώς εἶναι δυνατόν νά σᾶς ἦλθε στό νοῦ ἕνα ἐρώτημα. Θά εἴπατε, ἴσως: Καλά καί ὡραῖα αὐτά, ἀλλά πόσο θά πρέπει νά περιμένουμε ἀκόμα γιά νά γίνουν; Αὐτά, γιά νά πραγματοποιηθοῦν, θέλουν αἰῶνες ἀτέλειωτους. Γιά νά ἐπικρατήση τό θέλημα τοῦ Θεοῦ σέ τέτοιο βαθμό, πού νά γίνουν πραγματικότητες ὅλα ὅσα εἴπαμε στό περασμένο μας σημείωμα, θά χρειασθοῦν ἴσως χιλιάδες, ἤ, τό λιγώτερο, ἑκατοντάδες χρόνια. Ἐμεῖς, θά πῆτε, εἴμαστε βιαστικοί. Θέλουμε νά ἰδοῦμε σύντομα τά ἀποτελέσματα. Θέλουμε τώρα ἀμέσως ν’ ἀρχίση ἡ καινούργια, ἡ εὐτυχισμένη ζωή.

Μά, σᾶς εἶπε κανείς ὄχι; Τώρα, ἀμέσως. Ν’ ἀρχίσουμε τό κτίσιμο, τήν ἐφαρμογή. Προσοχή: Νά συμφωνήσουμε στά σοβαρά! Εἴπαμε, ν’ ἀρχίσουμε τό κτίσιμο, τήν ἐφαρμογή. Ὄχι ν’ ἀρχίσουμε τά σχέδια, γιατί θά πρέπει νά ἐξηγηθοῦμε ἀπό τώρα: ἄλλο τά σχέδια καί ἄλλο τό κτίσιμο. Ἄν θέλουμε ν’ ἀρχίσουμε τό κτίσιμο, θά πρέπει πραγματικά ν’ ἀρχίση κτίσιμο.

Χαρισματούχοι

Προκαταρτικό κείμενο του μητροπολίτου Αττικής και Μεγαρίδος για τη λειτουργία του Ραδιοφωνικού Σταθμού «ΑΤΤΙΚΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ»

Μητροπολίτου Αττικής και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Το προσωπείο της εξουσίας αλλοιώνει και αλλοτριώνει τον επίσκοπο της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Μεταποιεί τον πατέρα σε αντίγραφο κοσμικού ηγέτη. Τον ηγούμενο σε τύραννο. Τον ποιμένα σε εκμεταλλευτή της εμπιστοσύνης του ποιμνίου.

Η θρηνητική φωνή του προφήτη Ιερεμία φτάνει στην εποχή μας με τον ίδιο ελεγκτικό τόνο και με την ίδια αφυπνιστική δύναμη: "Ποιμένες πολλοί διέφθειραν τον αμπελώνα μου, εμόλυναν την μερίδα μου, έδωκαν μερίδα επιθυμητήν μου εις έρημον άβατον" (Ιερεμ. ιβ΄, 10).

Μέσα στην Εκκλησία το πρόβλημα είναι αισθητό και ανησυχητικό. Κι η αγωνία διάχυτη. Όλοι μας, δεν αναζητούμε και δεν αποδεχόμαστε ηγέτες, αντίγραφα κοσμικής εξουσίας. Φορείς αξιωμάτων και δύναμης. Πρόσωπα ανυψωμένα στην καθέδρα του άρχοντα, με το βαρύ ύφος και την υπερφίαλη εμφάνιση. Ζητάμε πατέρες. Ανθρώπους, που είναι ικανοί και πρόθυμοι να ταπεινωθούν και να σκύψουν, για να αφουγκραστούν τον στεναγμό μας, να συντονιστούν με την αγωνία της καρδιάς μας και να μας οδηγήσουν στον λειμώνα της θείας Αγάπης.