Πόσο θά περιμένουμε;

Καθώς θά τελειώνατε τό διάβασμα τοῦ περασμένου μας σημειώματος, φοβοῦμαι, πώς εἶναι δυνατόν νά σᾶς ἦλθε στό νοῦ ἕνα ἐρώτημα. Θά εἴπατε, ἴσως: Καλά καί ὡραῖα αὐτά, ἀλλά πόσο θά πρέπει νά περιμένουμε ἀκόμα γιά νά γίνουν; Αὐτά, γιά νά πραγματοποιηθοῦν, θέλουν αἰῶνες ἀτέλειωτους. Γιά νά ἐπικρατήση τό θέλημα τοῦ Θεοῦ σέ τέτοιο βαθμό, πού νά γίνουν πραγματικότητες ὅλα ὅσα εἴπαμε στό περασμένο μας σημείωμα, θά χρειασθοῦν ἴσως χιλιάδες, ἤ, τό λιγώτερο, ἑκατοντάδες χρόνια. Ἐμεῖς, θά πῆτε, εἴμαστε βιαστικοί. Θέλουμε νά ἰδοῦμε σύντομα τά ἀποτελέσματα. Θέλουμε τώρα ἀμέσως ν’ ἀρχίση ἡ καινούργια, ἡ εὐτυχισμένη ζωή.
Μά, σᾶς εἶπε κανείς ὄχι; Τώρα, ἀμέσως. Ν’ ἀρχίσουμε τό κτίσιμο, τήν ἐφαρμογή. Προσοχή: Νά συμφωνήσουμε στά σοβαρά! Εἴπαμε, ν’ ἀρχίσουμε τό κτίσιμο, τήν ἐφαρμογή. Ὄχι ν’ ἀρχίσουμε τά σχέδια, γιατί θά πρέπει νά ἐξηγηθοῦμε ἀπό τώρα: ἄλλο τά σχέδια καί ἄλλο τό κτίσιμο. Ἄν θέλουμε ν’ ἀρχίσουμε τό κτίσιμο, θά πρέπει πραγματικά ν’ ἀρχίση κτίσιμο.