Ἀνάσταση καί τό Φῶς (12)

 
Ὁ Κανών,
ποίημα Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ
ᾨδὴ ζ', Ἦχος α΄

Κείμενο Ὡς ὄντως ἱερά καί πανέορτος, αὕτη ἡ σωτήριος, νύξ καί φωταυγής, τῆς λαμπροφόρου ἡμέρας, τῆς Ἐγέρσεως οὖσα προάγγελος, ἐν ᾗ τό ἄχρονον φῶς, ἐκ τάφου σωματικῶς πᾶσιν ἐπέλαμψεν.

Μετάφραση Πραγματικά ἱερή καί ἰδιαίτερα πανηγυρική εἶναι αὐτή ἡ λυτρωτική καί ὁλόφωτη νύχτα, ἐπειδή εἶναι προάγγελος τῆς λαμπροφόρου μέρας τῆς Ἀναστάσεως, σ’ αὐτήν τό ἄχρονο φῶς, ὁ Χριστός, ἀνέτειλε ἀπό τόν τάφο μέ τό σῶμα του κι ὅλους τούς φώτισε.

Θεολογική ἑρμηνεία

Ἀρχιμ. Εἰρηναίου Μπουσδέκη

Ἀπό Γρηγόριο Θεολόγο.

Ἀπό τή φωταγωγία τῆς ἀγρυπνίας τῆς ἀναστάσεως.

Ἀλήθεια ἱερή καί ἰδιαίτερα πανηγυρική εἶναι αὐτή ἡ σωτήρια καί ὁλόφωτη νύχτα τῆς Κυριακῆς τοῦ Πάσχα.

ΓΙΑΤΙ; Γιατί τό ἐξάωρο αὐτό διάστημα τῆς νύχτας μέχρι τήν ἑβδόμη ὥρα εἶναι πρόδρομο, προάγγελο καί προοίμιο τῆς λαμπροφόρου ἡμέρας τῆς Ἀναστάσεως (τό διάστημα ἀπό τῆς ἑβδόμης ὥρας μέχρι τῆς ἑσπέρας).

ΕΞΕΛΑΜΨΕΝ ΕΚ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ ΣΩΜΑΤΙΚΩΣ (μέ τήν ἀνάσταση τοῦ σώματός του) ΤΟ ΑΧΡΟΝΟ ΦΩΣ τῆς θεότητος (ὁ Μονογενής Υἱός τοῦ Θεοῦ, τό φῶς, πού φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τόν κόσμον).

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΤΟΥ ΑΧΡΟΝΟΥ ΦΩΤΟΣ ΕΚ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ κάθε Κυριακή τοῦ Πάσχα.