Ἀνάσταση καί τό Φῶς (11)

 
Ὁ Κανών,
ποίημα Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ
ᾨδὴ ζ', Ἦχος α΄

Κείμενο Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, ᾍδου τήν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου ἀπαρχήν, καί σκιρτῶντες ὑμνοῦμεν τόν αἴτιον, τόν μόνον εὐλογητόν τῶν Πατέρων, Θεόν καί ὑπερένδοξον.

Μετάφραση Γιορτάζουμε τοῦ θανάτου τή νέκρωση, Τή συντριβή τοῦ Ἅδη, Τήν ἀρχή μιᾶς ἄλλης καινούργιας ζωῆς, τῆς αἰώνιας, Καί μέ σκιρτήματα χαρᾶς ὑμνοῦμε αὐτόν πού ἔγινε αἰτία γιά ὅλα αὐτά, Τόν μόνο πού ἀξίζει νά εὐλογεῖται, τόν Θεό τῶν Πατέρων μας, τόν δοξασμένο σέ ὑπέρτατο βαθμό.

Θεολογική ἑρμηνεία

Ἀρχιμ. Εἰρηναίου Μπουσδέκη

Πόσα ἀγαθά ἀπολαύσαμε ἀπό τόν ἀναστάντα Χριστό.

ΝΕΚΡΩΣΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ: Θάνατος ἀργός-ἀνενέργητος. Δέν ἐνεργεῖ στούς ἀνθρώπους τή νεκροποιό ἐνέργειά του.

Ποῦ σου θάνατε τό κέντρον; (Ὠσηέ) (ἁμαρτία)

Κατεπόθη ὁ θάνατος εἰς νῖκος. (Κορινθ.)

Ἐκ θανάτου λυτρώσομαι αὐτούς. (Ὠσηέ)

 

ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΑΔΗ: Ἐλευθέρωσε τίς φυλακισμένες ψυχές μέ τήν κατάβασή του στόν Ἅδη. Ὁ Ἅδης δέν ἔχει πλέον καμμία δύναμη. Μέ τήν πίστη στό Χριστό-τήρηση στίς ἐντολές του δέν ἀπερχόμαστε σάν τούς δικαίους τῆς Π.Δ. στόν Ἅδη ἀλλά στίς οὐράνιες καί φωτεινές μονές.

Ἀπολαμβάνουν μερική ἀπόλαυση.

Περιμένουν δέ νά λάβουν τήν τέλεια μακαριότητα μέ τήν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν.

Μποροῦμε νά περιπαίζουμε τόν Ἅδη καί νά τόν καταπατοῦμε καί νά λέμε:

Ἐκ χειρός Ἅδου ρήσομαι αὐτούς. (Ὠσηέ)

Ποῦ σου Ἅδη τό νῖκος; (Ὠσηέ)

Ἐξείλατο ἡμᾶς ἐξ Ἅδου καί ἐκ χειρός θανάτου ἔσωσεν ἡμᾶς. (Αἴν. 3 Παίδων)

 

ΑΡΧΗ ΑΛΛΗΣ ΖΩΗΣ: ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΑΣ, πού παραμένει, πού δέν ἔχει τέλος ποτέ. ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ. Ἄν μᾶς ἔδινε μιά οὐράνια ζωή μέ ὅλα τά πνευματικά ἀγαθά, θά εἴχαμε μεγάλη εὐγνωμοσύνη. ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΙΩΝΙΑ Η ΖΩΗ αὐτό εἶναι χάρισμα χαρισμάτων. Ἀγαθό ἀγαθῶν, εὐεργεσία εὐεργεσιῶν.

Ἐγώ ἦλθον ἵνα ζωήν ἔχωσι καί περισσῶς ἔχωσι.

Γιά τίς τρεῖς αὐτές εὐεργεσίες πρέπει νά σκιρτῶμε νά χορεύουμε καί νά ὑμνοῦμε καί νά εὐχαριστοῦμε τόν πρωταίτιο ὅλων αὐτῶν, τόν Χριστόν, πού μέ τήν ἀνάστασή του χάρισε ὅλα αὐτά τά ἀγαθά καί εἶναι ὁ μόνος πού ἀξίζει νά εὐλογεῖται καί ὑπερένδοξος Θεός τῶν Πατέρων μας.