Το μάθημα του Σταυρού

Σχολιάζοντας την αναστάτωση που δημιουργήθηκε μεταξύ των Αποστόλων, λίγο πριν το Πάθος του Κυρίου, για τη μελλοντική πρωτοκαθεδρία, ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Α' υπενθυμίζει σε όλους μας ότι ο Κύριός μας δεν ήλθε για να Τον υπηρετήσουν οι άλλοι αλλά για να υπηρετήσει Αυτός τους άλλους.
Παραδειγματιζόμενοι, λοιπόν, κι εμείς από τον Κύριό μας,... 

...καλούμαστε να εκπληρώνουμε αυτό το χρέος μας προς τον συνάνθρωπο, βαδίζοντας το δρόμο της θυσίας.

Καθώς τις ημέρες αυτές θα ατενίζουμε τον Εσταυρωμένο, ας προσπαθήσουμε να εμβαθύνουμε πιο πολύ στα άγια Πάθη Του. Ας κυττάξουμε να νοιώσουμε πιο βαθειά το μεγάλο νόημά τους, που έχουν για τη ζωή μας. Γι’ αυτό κι’ εμείς, σήμερα, σε τούτο το σημείωμα, ας εξετάσουμε ένα γεγονός, που ίσως θα Του κόστισε πιο πολύ και από τους πιο φοβερούς πόνους. Όχι γιατί ήταν πιο βάρβαρο και πιο σκληρό από τα υπόλοιπα Παθήματα, αλλά γιατί προερχόταν από τους δικούς Του, απ’ τους Μαθητάς Του. Συνήθως δεν το τοποθετούμε μαζί με τα Πάθη. Σίγουρα, όμως είναι ένα απ’ τα πιο σκληρά καρφιά, που τρύπησε την καρδιά του Κυρίου.

Ποιο ήταν αυτό; Θα σκεφθήτε, ίσως, ότι είναι η προδοσία του Ιούδα. Γιατί κι’ εκείνος ήταν απ’ τον κύκλο των Μαθητών. Δεν είναι, όμως, αυτό. Είναι κάτι, που έγινε όχι μόνο από έναν Μαθητή του Κυρίου, αλλά από όλους μαζί. Είναι κάποια φιλονικεία, που έγινε μεταξύ των Μαθητών.

Προχωρούσαν όλοι μαζί προς τα Ιεροσόλυμα. Ο Κύριος, προβλέποντας τι έμελλε να Του συμβή μέσα σ’ αυτήν την πόλη, αλλά, το πιο σπουδαίο, γνωρίζοντας τι έγκλημα θα έκαναν οι κάτοικοί της απέναντί Του, προχωρούσε στο δρόμο με βαρειά καρδιά. Όταν, μάλιστα, αντίκρυσε την πόλη από μακρυά, δεν μπόρεσε να κρατήση την συγκίνησή Του και έκλαψε. Ανοίγοντάς τους, λοιπόν, ο Κύριος τη λυπημένη καρδιά Του, άρχισε να τους διηγήται ένα-ένα αυτά που σε λίγο θα Του συνέβαιναν: Πώς θα Τον έπιαναν οι αρχιερείς και οι άρχοντες, πώς θα Τον δίκαζαν και θα Τον καταδίκαζαν σε θάνατο σταυρικό, πώς θα Τον παράδιναν στους ειδωλολάτρες για να Τον εμπαίξουν, να Τον φτύσουν και να Τον μαστιγώσουν και στο τέλος πώς θα Τον θανάτωναν, αλλά και πώς Εκείνος την τρίτη ημέρα θα αναστηθή.

Αυτά τους έλεγε, μετρώντας τις λίγες ημέρες, πού θα ήταν ακόμη μαζί τους. Και οι Μαθηταί Του τι νομίζετε πώς έκαναν; Μήπως άρχισαν τα κλάματα, ακούοντας πως ο αγαπημένος τους Διδάσκαλος θα πάθαινε αυτά τα μαρτύρια; Μήπως επαναστάτησε η καρδιά τους κι’ αποφάσισαν ν’ αντισταθούν, εμποδίζοντας τέτοια φρικτά γεγονότα; Ή μήπως άρχισαν να σκέπτωνται και να ερωτούν τον Κύριο τι θα έπρεπε να κάναν αυτοί, αφού σε λίγο τέτοια πράγματα έμελλε να Του συμβούν;

Τίποτε απ’ όλα αυτά. Εκείνοι άρχισαν να μαλλώνουν μεταξύ τους, για το ποιος απ’ αυτούς είναι ο πιο μεγάλος! Ας αφίσουμε πώς ποτέ, με κανέναν τρόπο, δεν θα έπρεπε να είχε μπη στο μυαλό τους μια τέτοια σκέψη, αλλά επί τέλους, και αν ακόμα παραδεχθούμε, πως σαν άνθρωποι κι’ αυτοί μπορούσε κάποτε να είχαν σκεφθή κάτι τέτοιο, βρήκαν αυτήν την ώρα να μαλλώνουν γι’ αυτό; Μάλιστα, αυτήν την ώρα βρέθηκαν να το θυμηθούν!

Την αφορμή την ξέρετε. Την έδωσε η μητέρα του Ιακώβου και Ιωάννου. Εκείνη, ύστερα από όσα είχε πη ο Κύριος για τα Άγια Πάθη Του, Τον πλησίασε, Τον προσκύνησε μέχρι κάτω το χώμα και άρχισε να Τον παρακαλή να της κάνη μια χάρη για τα παιδιά της. Και όταν Εκείνος την ρώτησε ποια χάρη ήταν αυτή, εκείνη Του απάντησε, πως ήθελε να τους δώση τις δυο πιο σπουδαίες θέσεις στη βασιλεία Του! Μόλις όμως οι υπόλοιποι πληροφορήθηκαν τι είχε συμβή, άρχισαν να αγανακτούν και να θυμώνουν με τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη. Όχι όμως γιατί σε μια τέτοια κρίσιμη στιγμή, την ώρα που τους μιλούσε ο Κύριος για τα Παθήματά Του, εκείνοι απασχολούσαν το μυαλό τους με τις τιμές και τ’ αξιώματα, που θα έπερναν· όχι, αλλά αγανάκτησαν γιατί ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης τόλμησαν να σκεφθούν, πώς αυτές τις θέσεις έπρεπε να τις πάρουν αυτοί και όχι οι άλλοι! Ο καθένας τους, βλέπετε, για τις θέσεις αυτές θεωρούσε, ότι ο πιο κατάλληλος απ’ όλους ήταν ο ίδιος. Γι’ αυτό θύμωσαν.

Φοβούμαι όμως ότι και σεις θα έχετε κάπως θυμώσει μαζί τους. Ίσως έχετε σκεφθή μέσα σας: «Μα ήταν κατάστασις αυτή;» Αλλά ας μη σπεύσουμε να τους καταδικάσουμε. Ας ανακρίνουμε πρώτα τον εαυτό μας· τι θα εκάναμε μεις στη θέση τους; Θα συμπεριφερόμαστε άραγε διαφορετικά; Και αν η συνείδησή μας μάς πληροφορήση, πώς η δική μας συμπεριφορά θα ήταν καλύτερη, ας μη σταματήσουμε. Ας μη είμαστε τόσο βέβαιοι γι’ αυτό. Ας προσπαθήσουμε να το ελέγξουμε καλύτερα. Ας θυμηθούμε τι είχαμε αισθανθή κάθε φορά που βλέπουμε πως κάποιος παίρνει μια πρωτοκαθεδρία, μια πρωτειά, τι αισθανόμαστε; Μήπως τον ζηλεύομε; Μήπως προσπαθούμε μέσα μας να ελαττώσουμε την αξία του; Μήπως, παραδείγματος χάριν, λέμε, ότι δεν του αξίζει μια τέτοια θέση, ή ότι η τύχη τον βοήθησε και όχι η αξία του, ότι έβαλε «μέσα» για να πετύχη ό,τι επέτυχε και τα όμοια; Αν στις περιστάσεις αυτές δοκιμάζουμε κάτι τέτοια αισθήματα, τότε ας μη είμαστε και τόσο βέβαιοι για το τι θα κάναμε, αν τότε και μεις βρισκόμαστε στη θέση των Μαθητών… Θα κάναμε τα ίδια και ίσως χειρότερα.

Γι’ αυτό, εμβαθύνοντας στο νόημα των Παθών και ατενίζοντας το Σταυρό, ας πάρουμε ένα μεγάλο παράδειγμα για την ζωή μας. Εκείνος, όπως τους είπε αμέσως μόλις είδε τα μαλώματά τους, δεν ήλθε για να πάρη πρωτοκαθεδρίες. Ούτε ήλθε για να Τον υπηρετούν οι άλλοι, αλλά για να υπηρετήση τους άλλους. «Οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι ἀλλὰ διακονῆσαι, καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν». Ήλθε για να προσφέρη τη ζωή Του για την απολύτρωσή μας.

Το μάθημα, λοιπόν, που βγαίνει απ’ τα Άγια Πάθη, είναι πως η μεγαλύτερη, η σπουδαιότερη πρωτειά, το πιο σπουδαίο πρωτείο είναι η υπηρεσία προς τους άλλους, που φθάνει μέχρι την ολοκληρωτική θυσία. Αν θέλουμε να γίνουμε πραγματικά πρώτοι, πραγματικά μεγάλοι, τότε θα πρέπει να ακολουθήσουμε το παράδειγμα του Κυρίου μας. Θα πρέπει και εμείς να βαδίσουμε τον δρόμο της θυσίας. Όσο μεγαλύτερη θα είναι η θυσία μας, τόσο περισσότερο θα μοιάζουμε με Εκείνον, που για μας δέχθηκε να καρφωθή πάνω στον Σταυρό.

Ο Πατήρ Ιερώνυμος

* * * 

Για να διαβάσετε τις σκέψεις του μακαριστού αρχιεπισκόπου, πατήστε το παρακάτω εικονίδιο: