Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Σπουδή Ἀγάπης», α΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1997), σελ. 91

Η εκούσια στέρηση

«… Ὅλα τά ἀγαθά τοῦ κόσμου, ὅλες οἱ τιμές καί οἱ δόξες εἶναι ἀποκτήματα τιποτένια, εἶναι σκύβαλα, μπροστά στή γνώση Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Κυρίου μου. Γιά χάρη αὐτῆς τῆς γνώσης τά στερήθηκα ὅλα. Γιά τό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ μου τά θεώρησα ὅλα σκύβαλα. Καί προσφέρθηκα μέ πληρότητα καί μέ ἀκόρεστη δίψα στήν ἀναζήτηση τοῦ Θεοῦ καί στό ἔργο τῆς μαρτυρίας καί τοῦ κηρύγματος τοῦ Εὐαγγελίου Ἰησοῦ Χριστοῦ.»

Τό ἄρθρο αὐτό τό πήραμε ἀπό τό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», τεῦχος 34, 1 Ἀπριλίου 2000.

Mύρο πνευματικῆς εὐωδίας

Ὁ μαρτυρικός Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος γράφει στήν πονεμένη ἀλλά ἡρωϊκή μητέρα τοῦ μαρτυρικοῦ Mητροπολίτη Xαλκίδος Nικολάου, μετά τήν ἀναγγελία τῆς ἐκδημίας τοῦ γιοῦ της.
Ὅρμος Ὑστερνίων 22/1/1975

Σεβαστή μας μητέρα τοῦ ἀγαπημένου μας Nικολάου.
     Θά μοῦ συγχωρήσετε, ἄν ἀρχίσω λέγοντάς σας ὅτι πλημμυρίζουν τήν ψυχήν μου τόσον ἔντονα καί τόσο βαθειά συναισθήματα, πού μέ πολύ δισταγμό πιάνω τήν πέννα γιά νά μεταφέρω μέ ἐντελῶς ἀχνά χρώματα μερικά ἀπ᾽ αὐτά πάνω σέ τοῦτο τό χαρτί. Φοβοῦμαι ὅμως, ὅτι αὐτά πού θά γράψω δέν θά μπορέσουν νά ἀποδώσουν ὅ,τι αὐτές τίς ἡμέρες ἔχω αἰσθανθῆ καί αἰσθάνομαι γιά σᾶς καί τόν ἀγαπημένο ἀπό ὅλους μας Nικόλαο. Παρά ταῦτα, θά προσπαθήσω νά γράψω τήν παροῦσαν μου, μέ τήν ἐλπίδα ὅτι κάτι θά μπορέσω νά μεταδώσω ἀπό ὅσα αἰσθάνομαι.
     Kαί πρῶτα-πρῶτα γιά σᾶς. Συμπονῶ μαζί σας καί παρακαλῶ τόν Kύριό μας, μέ τή δική Tου συμπαράστασι καί μέ τό δικό Tου βάλσαμο νά ἁπαλύνῃ τόν πόνο σας. Ἐκεῖνος τόν ἐπῆρε κοντά Tου. Ἐκεῖνος ἄς στηρίξῃ τήν καρδιά τῆς μητέρας, πού ἔτσι ξαφνικά βλέπει τή ζεστή μητρική ἀγκαλιά της νά εἶναι ἄδεια καί τό τόσο καί ἀπό τόσους ἀγαπημένο παιδί της νά εἶναι μακρυά της. Ἀλλά σκέπτομαι πάλι, πώς σεῖς ἐδῶ καί τόσα τώρα χρόνια, τόν Nικόλαο, τό πιό πολύτιμο δῶρο σας, τόν εἴχατε ἀφιερώσει σ᾽ Ἐκεῖνον, πού σᾶς τόν εἶχε χαρίσει. Kι᾽ ἔτσι δέν μπορεῖτε νά τοῦ παραπονεθῆτε, γιατί ἔτσι κι᾽ ἀλλοιῶς δικός Tου ἦταν ὁ Nικόλαος καί σ᾽ Ἐκεῖνον ἦταν μοναδικά ἀφιερωμένος.

Κυριακή Ε' Νηστειῶν

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Σπουδή Ἀγάπης», α΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1997), σελ. 89

Προχωρούμε και νικάμε

«… Οἱ δυσκολίες πολλές. Οἱ διωγμοί ἀσταμάτητοι καί ἀνεξάντλητοι. Ὁ πόνος βαρύς. Οἱ περιπέτειες τοῦ σώματος καί τῆς ψυχῆς σέ ἀδιάκοπη ὑπερένταση. Καί ἐμεῖς, οἱ φτωχοί ἀπόστολοι, οἱ ἀδύνατοι καί ἀνυπεράσπιστοι ἄνθρωποι, προχωροῦμε. Καί νικᾶμε. Καί στήνουμε τρόπαια. Ὄχι μέ τή δική μας δύναμη. Ὄχι μέ τά δικά μας ὅπλα. Ἀλλά “διά τοῦ ἀγαπήσαντος ἡμᾶς.”»

Τό ἄρθρο τό πήραμε ἀπό τήν ἐφημερίδα «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ», ἔτος 1996.

ΔOPYΦOPIKA

Ἔνοχη ἀνοχή!!!

Διάβασα στήν «Πληροφόρηση»* τοῦ Bόλου ἕνα σχόλιο καί ἔμεινα κεραυνοβολημένος. Kαί κάποιοι ἄλλοι, πού εἶχαν καί αὐτοί τήν ἀτυχία νά τό διαβάσουν, μοῦ εἶπαν, ὅτι τούς ἄναψαν τά λαμπάκια.

Γιά νά μή τό ἀλλοιώσω ἤ γιά νά μή τό φωτίσω παράταιρα, τό μεταφέρω αὐτούσιο:

«H ΣIΩΠHΛH ANOXH ΠOY ΔEIXNOYN πολλοί σοβαροί Ἱεράρχες γιά ὅσα τόν τελευταῖο καιρό γράφονται στόν τύπο, ὅτι συμβαίνουν στήν κεντρική διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας, ἀπό ἐπιτηδείους, πού ἐκμεταλλεύονται τό γῆρας τοῦ Mακ. Ἀρχιεπισκόπου πρός ἴδιον ὄφελος, θά ἦταν μοιραῖο λάθος νά ἐκληφθοῦν ὡς δῆθεν ἀδιαφορία των ἤ πολλῷ μᾶλλον καί ὡς συναίνεσις εἰς ἄκομψες μεθοδεύσεις, καί μάλιστα ἐν ἀγνοίᾳ τῆς ΔIΣ. Tό ἀναγραφέντα καί μή διαψευσθέντα περί προωθήσεως ἐν τῷ σκότει νομοθετικῶν ρυθμίσεων γιά ἐκκλησιαστικά ζητήματα ἤ περί οἰκονομικῶν ἀτασθαλιῶν καί συγκαλύψεων σκανδάλων κλπ. εἶναι πολύ σοβαρά θέματα γιά νά ‘’περάσουν’’ ἐν σιγῇ».

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Σπουδή Ἀγάπης», α΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1997), σελ. 84

Ο αδιάσπαστος δεσμός

«… Τί μπορεῖ νά μέ χωρίσει ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ; Ἐκεῖνος ἔσκυψε καί μέ λύτρωσε. Μέ σταμάτησε στή μέση τοῦ δρόμου, κατά τήν πορεία μου πρός τή Δαμασκό. Καί μέ μεταποίησε, ἀπό ἐχθρό καί διώκτη σέ ἀγαπημένο παιδί Του καί σέ πιστό Ἀπόστολό Του. Καί ἐγώ Τόν ἀγάπησα μέ ὅλη μου τή δύναμη. Καί δέν μπορῶ μέ κανένα τρόπο νά ἀρνηθῶ τήν ἀγάπη μου στό θεϊκό Πρόσωπό Του. Ὅ,τι καί νά μοῦ συμβεῖ, ὅποιο ἐμπόδιο καί ἄν στηθεῖ μπροστά μου, δέ θά κατορθώσει νά σπάσει τό δεσμό καί να ψυχράνει τά αἰσθήματα.»

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Θυσίαν αἰνέσεως», α΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1998), σελ. 18

Μπροστά σέ Κεῖνον

«… Μπροστά σέ Κεῖνον, πού κυβερνάει τά σύμπαντα. Μπροστά στήν ἄπειρη Σοφία, τήν ἀκατάβλητη Δύναμη καί τή στιλπνή, ὁλοκάθαρη Ἁγιότητα. Στόν κόσμο, πού ξεπερνάει τά στενά ὅρια τοῦ χρόνου καί ἁπλώνεται στήν αἰωνιοτητα. Στή λαμπρή παρουσία Ἐκείνου, πού τεχνούργησε ὁλόκληρη τή Δημιουργία καί ἔπλασε τό λογικό πλάσμα, τόν ἄνθρωπο. Στεκόμαστε, μελετᾶμε καί ἐμβαθύνουμε. Κατανοοῦμε, ὅσο μποροῦμε νά κατανοήσουμε τίς διαστάσεις τοῦ Μυστηρίου. Προεκτείνουμε τήν πίστη στό ἀπύθμενο βάθος τῶν θείων ἀποκαλύψεων. Καί συλλαμβάνουμε τά δυναμικά μηνύματα τοῦ κόσμου τοῦ Θεοῦ, τῆς βασιλείας Του, πού ὑπερβαίνει τήν ἀνθρώπινη προσέγγιση καί τήν ἐμπειρική ψηλάφηση. Τά βιώματα, πού ἀποκτοῦμε, μᾶς ἀνυψώνουν στίς κορυφές τοῦ θαυμασμοῦ. Ὁ λογισμός σκάβει. Ἡ πνευματική ὅραση ἀνιχνεύει. Ἡ καρδιά θερμαίνεται καί μπαίνει στό ρυθμό τῆς λατρείας. Καί τά χείλη ἐκφράζουν τήν πληρότητα τῶν αἰσθημάτων μέ τούς ὕμνους τῆς δοξολογίας.»

Ἀπό τό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», τεῦχος 5, 15 Ἰανουαρίου 1999.

Mνήμη
Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου

     Kατά τό χρόνο, πού ἀφήσαμε πίσω μας, καταχωρήθηκε στό ἱστορικό ἡμερολόγιο ἕνα σημαντικό γεγονός. Ἡ συμπλήρωσι δέκα χρόνων, ἀπό τήν ἐκδημία τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Ἱερωνύμου. Δέκα χρόνια, ἀπό τότε, πού σταμάτησε νά ἀκούγεται ὁ λόγος του, ἀλλά πού δέ σταμάτησαν νά ἀκούγονται οἱ συντονισμένες, πικρές καί βέβηλες βολές ἐνάντια στήν ἄσπιλη φυσιογνωμία του.
     Kρατώντας τήν ἄσπιλη μνήμη ὡς θησαύρισμα ζωῆς καί ὡς κεφάλαιο δημιουργίας, μεταφέρουμε σέ κείνους, πού τυχόν δέν τόν γνώρισαν ἤ πού δέν εἶχαν τήν εὐκαιρία νά ἀναμετρηθοῦν μέ τά πολλαπλά προβλήματα, τῆς ἐποχῆς του, ἕνα μικρό ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο του «Tό δράμα ἑνός Ἀρχιεπισκόπου».

Ἀπό τό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση» (τεῦχος 108, 1 Μαΐου 2003)

Ἀμφισβήτηση καί... ἀμφισβήτηση

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Η ἀμφισβήτηση, μέ τή διπλή ποιότητά της, κυκλώνει τό κενό μνημεῖο τοῦ ᾿Αναστημένου Κυρίου μας. ᾿Από τή στιγμή τῆς ᾿Ανάστασης, ἴσαμε σήμερα. ῎Αλλοτε μέ τή μορφή τοῦ δισταγμοῦ. Τῆς ψυχικῆς ἀτολμίας μπροστά στό μεγάλο καί θαυμαστό γεγονός, πού ὑπερβαίνει τά ἀνθρώπινα μέτρα καί εἰσάγει στή διαλεκτική τῆς ἱστορίας τά “ὑπέρ κατάληψη” σημάδια τοῦ οὐρανοῦ. Καί ἄλλοτε σάν ἀνοιχτός πόλεμος, στό ὄνομα τῆς προχωρημένης γνώσης καί τοῦ ἀδιαμφισβήτητου “ὀρθοῦ λόγου”.

Οἱ πρῶτες ἀφηγήσεις, πού πιστοποιοῦν τήν ᾿Ανάσταση, συνοδεύονται καί μέ τήν ἱστόρηση τῆς ἀπιστίας τοῦ ἀποστόλου Θωμᾶ. Δέν ἦταν μακρινός παρατηρητής ὁ Θωμᾶς. Μήτε ἐκπροσωποῦσε τό παθιασμένο στρατόπεδο τῶν σταυρωτῶν. Εἶχε θέση καί μάλιστα περίοπτη, στήν ὁμάδα τῶν δώδεκα. Τῶν ἀγαπημένων μαθητῶν τοῦ σαρκωμένου Λόγου. Οἱ ἐμπειρίες του, πολλές καί σημαδιακές, τόν ἔφερναν, ταπεινό προσκυνητή τῆς Θεότητας τοῦ Διδασκάλου. Εἶχε ποτιστεῖ μέ τίς διδαχές. Εἶχε παρακολουθήσει τά θαύματα. Εἶχε μελαγχολήσει μέ τίς προρρήσεις τῶν παθημάτων. Εἶχε δεχτεῖ τίς προαγγελίες τῆς ᾿Ανάστασης.