Ἡ ἐγκράτεια εἶναι ἀπελευθέρωση

«… Γιά τόν πιστό ἄνθρωπο, ἡ ἐγκράτεια δέν εἶναι γεύση καταπίεσης. Ἀντίθετα, εἶναι ἀπευλευθέρωση. Ἀποδέσμευση ἀπό τή φθορά καί τή διαφθορά. Ἀλλαγή κλίματος. Ἐλευθερία κίνησης. Ἐκδίπλωση τῆς προσωπικότητας σέ ἄλλο χῶρο. Βηματισμός στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ.»

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Σπουδή Ἀγάπης», α΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1997), σελ. 35

Σεβ. Μητροπολίτης Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος

Κυρός Νικόδημος

(Στόν ἀπόηχο τῆς Κοιμήσεώς του)

ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΛΩΛΗ
ΕΠΙΤΙΜΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΕΦΕΤΩΝ

Τήν 1η Ἀπριλίου ἐκοιμήθη ὁ πνευματικός μας πατέρας, ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Κυρός Νικόδημος. Ὁ μακαριστός Ἱεράρχης ἀποτέλεσε ἐξέχουσα φυσιογνωμία, πού ὡς ἀστέρας πρώτου μεγέθους διέλαμψε στό ἐκκλησιαστικό στερέωμα. Διακρινόταν ὄχι μόνο γιά τή σοφία τῆς σκέψεώς του καί γιά τή δύναμη τοῦ λόγου καί τῆς γραφίδας του, ἀλλά πρό πάντων καί κυρίως γιά τήν ἁγία βιοτή του, τό ἄψογο ἦθος του, τόν ἔνθεο ζῆλο του, τό ἀκέραιο ἐκκλησιαστικό του φρόνημα, τήν ἐντιμότητα καί τήν ἀγωνιστικότητά του, τή βαθιά θεολογική του κατάρτιση καί τό σπουδαῖο πατερικό θεολογικό του στοχασμό.

 Φόβος Θεοῦ

«… Στή Βιβλική ἀποκάλυψη, στή λειτουργική μας ὑμνολογία καί στήν Πατερική Θεολογία ὁ ὅρος «φόβος Θεοῦ» ἔχει τήν ἔννοια τοῦ βαθύτατου σεβασμοῦ στό Πρόσωπο τῆς λατρείας μας καί τῆς ἀγάπης μας. Τῆς ψυχικῆς ἐκείνης διάθεσης, πού κάνει τόν ἄνθρωπο νά στέκεται μέ θαυμασμό καί μέ ἀνοικτή καρδιά μπροστά στό ὑπερούσιο Πρόσωπο καί μπροστά στό ἀνεξιχνίαστο πέλαγος τῆς ἀγάπης Του καί τῆς εὐσπλαχνίας Του.»

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Σπουδή Ἀγάπης», α΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1997), σελ. 33-34

Σταυρωθήτω

Τοῦ Κωνσταντίνου Κούκη
Φιλολόγου

Ἡ καύχησις ἀλλά καί τό ὄνειδος νά κατασφραγίζουν μαζί τήν ἀφετηρία τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου. Ἐσταυρωμένος ὁ ἀνεύθυνος γιά νά αὐγάσει ἡ νέα ἡμέρα τῆς ζωῆς γιά τό γένος τῶν ἀνθρώπων. Μαινόμενος ὁ ὄχλος. Καύχηση γιά τόν ἀνεύθυνο καί μαζί ἀνεξίτηλο τό ὄνειδος γιά τό λαό πού δάνεισε τήν φωνή του γιά νά προσφέρει καί ἐπαναλάβει περισσῶς τήν λέξη τῆς καταδίκης «Σταυρωθήτω».

Ἡ πνευματική λειτουργία τῆς πίστης

«… Ἡ πίστη εἶναι ἔξοδος ἀπό τά συμβατικά σχήματα τῆς λογοκρατίας καί τῆς ἀτομοκρατίας. Λειτουργία πνευματική, πού σπάει τήν τυραννία τοῦ ὀρθολογισμοῦ μας, τόν κλοιό τῆς ἀτομοκεντρικότητας καί τή σχετικότητα τῶν κοινωνικῶν δομῶν μας. Ἰχνηλασία πρός ἀναζήτηση τοῦ Θεοῦ. Μᾶς βγάζει ἀπό τήν ἀπομόνωση καί τήν αὐτολατρεία. Μᾶς ἀνυψώνει στόν «ὑπερ λόγον» κόσμο τοῦ οὐρανοῦ. Στά «ὑπέρ ἔννοιαν καί αἴσθησιν». Ἐκεῖ, πού ὑπάρχει τό Μυστήριο καί ἡ Ἀλήθεια. Τό πρόσωπο, πού εἶναι «ἡ Ἀγάπη». Μᾶς φέρνει σέ σχῆμα καί μέ διάθεση δοξολογικῆς ἀφοσίωσης στά πόδια τοῦ ὑπέρτατου «Ὄντος». Ἐκείνου, πού ὑπῆρχε καί ὑπάρχει καί θά ὑπάρχει στούς ἀτέλειωτους αἰῶνες. Καί μᾶς δίνει τή δυνατότητα νά ἀκούσουμε τό λόγο Του. Νά καταυγαστοῦμε ἀπό τό φῶς Του. Νά βυθιστοῦμε μέσα στήν ἄπειρη καί ἀνεξιχνίαστη στοργή Του.»

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Σπουδή Ἀγάπης», α΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1997), σελ. 32

Στιγμές ἀδυναμίας

Προσωπικό: Γιά τό ἀρχεῖο τοῦ Μητροπολίτη Ἀττικῆς ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ

Τοῦ Νίκου Β. ΚΑΜΒΥΣΗ
τῆς Ἐθνικῆς Ἑταιρείας Ἑλλήνων Λογοτεχνῶν 

Κύριε... Σωτήρα μας, Λυτρωτή μας...

Τό αἰσθάνομαι ἐσώτερα, ὡς δίστομον ρομφαία

ὄχι μόνο δέν εἶμαι ἕτοιμος νά σταθῶ μπροστά Σου

μ’ ἀκόμα Σέ ἀμφισβητεῖ ἡ σκέψη μου, κι’ ἡ λογική μου!...

Καί μόνο ἀπό συνήθεια ὑψώνεται τό βλέμμα μου

Τήν ὥρα αὐτή, πού ἡ προσευχή στό στόμα μου

Χάνει τά λόγια της.

Θέλω νά πῶ γιά τίς ἀραχνιασμένες Ἐκκλησίες

Πού ἀπάντησα στή Σινασό, στήν Καισάρεια, στήν Καρπασία.

Γιά τίς καρδιές πού γέρασαν κι’ ἀργοπεθαίνουν

γιά ὅσους κουράστηκαν νά περιμένουν τήν Θεϊκή Δικαιοσύνη!

Ἀγάπη καί πνευματική ζωή

«… Ἡ πνευματική ζωή ξεκινάει ἀπό τήν καταβολή τῆς πίστης. Καί ἡ ἀγάπη οἰκοδομεῖται στό θεμέλιο τῆς πίστης.»

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Σπουδή Ἀγάπης», α΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1997), σελ. 30

Μνημόσυνο

διωγμῶν καί ἐξορίας

Ἐπιμνημόσυνη ὁμιλία τοῦ Ἀρχιμ. Εἰρηναίου Μπουσδέκη

στό τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο

τοῦ μακαριστοῦ μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος

κυροῦ Νικοδήμου

Μακαριστέ πατέρα μας, Νικόδημε,

Προϊστάμενε τῆς λατρευτικῆς αὐτῆς σύναξης,

Πατέρα στοργικέ καί χαρισματικέ ποιμένα τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος.

Καί πάλι ἡ ἐκκλησιαστική αὐτή κοινότητα συνάχθηκε στήν Εὐχαριστία. Καί πάλι τά παιδιά σου τά σκορπισμένα στήν ἐκκλησιαστική περιφέρεια, πού σοῦ ἐμπιστεύθηκε ὁ Κύριος καί σέ ἐξέλεξε ἡ Σύνοδος, βρίσκονται τριγύρω ἀπό τό θυσιαστήριο γιά νά προσφέρουν τήν Εὐχαριστία στή μνήμη σου, νά προσευχηθοῦν θερμά γιά τήν ἀνάπαυση τῆς ψυχῆς σου καί νά δεχθοῦν ἀπό τά οὐράνια σκηνώματα πού τώρα κατοικεῖς τήν εὐχή σου καί τήν εὐλογία σου.

Καί συνέπεσε ἡ σύναξή μας αὐτή μέ τόν σταυραναστάσιμο χαρακτῆρα τῆς γιορτῆς τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ Ἰωσήφ καί Νικοδήμου πού κήδεψαν τό νεκρό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ καί τῶν μυροφόρων μαθητριῶν πού ἔσπευσαν νά ἀλείψουν μέ μύρα τό σῶμα Του καί ἔγιναν μάρτυρες τῆς ἀναστάσεώς Του.

Τό μυστήριο τῆς θείας Ἀγάπης

«… Τό μυστήριο τῆς ἀγάπης ἀνοίγει ἄλλους δρόμους. Ἀνεβάζει τόν ἄνθρωπο πάνω ἀπό τά «γεγονότα», δηλαδή πάνω ἀπό τά δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ. Καί ὁ νοῦς καταυγάζεται σέ τέτοιο βαθμό ἀπό τή θεία Παρουσία, πού γίνεται τυφλός γιά ὅλα ὅσα βρίσκονται κάτω ἀπό τό ἀγαπημένο πρόσωπο τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι, αὐτούς, πού εἶναι τυφλοί γιά ὅλα τά κτιστά, γιά τήν ὕλη καί γιά τίς ἀπολαύσεις, γιά τά δημιουργήματα καί γιά τίς ἐφήμερες χαρές, τούς σοφίζει ὁ Κύριος καί τούς φανερώνει ὅλα τά θεῖα πράγματα. Τούς ἀποκαλύπτει, δηλαδή, τήν ὑπερούσια πραγματικότητα καί τό μυστήριο τῆς θείας Ἀγάπης.»

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Σπουδή Ἀγάπης», α΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1997), σελ. 26