Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Σπουδή Ἀγάπης», α΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1997), σελ. 177

Πάθη

«… Ἄν μέ πολυχρόνια ἄσκηση στήν ἐγκράτεια τῶν ἡδονῶν καί μέ τή θεία μελέτη ἀποκόψουμε σιγά-σιγά το νοῦ μας ἀπό αὐτή τη σχέση (πάθη τῆς σαρκός), θά εὐρυνθεῖ καί θά ἀρχίσει νά κατανοεῖ τά θεία, προκόπτοντας λίγο-λίγο στή γνώση καί στήν ἐμπειρία τῶν θείων. Καί θά γνωρίσει τήν ἀξία, πού τοῦ ἔχει δώσει ὁ Θεός. Καί, τέλος, ὅλο τόν πόθο του θά τόν μεταφέρει στό Θεό.»

Ἀπό τό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», τεῦχος 97, 16 Νοεμβρίου 2002.

ΜΝΗΜΗ ΔΙΚΑΙΟΥ

Ἱερώνυμος Κοτσώνης

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τῆς ἀγάπης

(ΜΕ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ 14 ΧΡΟΝΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ)

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΜΕΣΑ

ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Στά ἄδυτα τοῦ ῾Ιεροῦ Θυσιαστηρίου καί στά ἀπύθμενα βάθη τῆς ἑλληνικῆς αὐτοσυνειδησίας ἀκούστηκε ἔντονος ὁ χτύπος μιᾶς καρδιᾶς, πού ἀναμετάδινε τό ἐνθουσιαστικό στοιχεῖο τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Μαρτύρων καί τούς ἀνύσταχτους μόχθους τῶν Πατέρων τῆς ᾿Ορθοδοξίας. ῾Η καρδιά αὐτή, μέ ὅλο τό θησαύρισμά της καί τόν ἁγιοπνευματικό τόνο τῶν παλμῶν της, θρονιάστηκε πρίν μερικά χρόνια στήν ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ. «῎Ενθα ὁ τῶν ἑορταζόντων ἦχος ὁ ἀκατάπαυστος». Συνέχισε, ὅμως, νά ἀκούγεται ἀνάμεσά μας ὁ χτύπος της στό ρυθμό τῆς γνήσιας ἐκκλησιαστικῆς διακονίας καί τῆς ἀκόρεστης ἀγάπης.

῾Ο ᾿Αρχιεπίσκοπος ῾Ιερώνυμος εἶναι πιά ἱστορία. ᾿Αλλά μιά ἱστορία πού συνεχίζει νά προκαλεῖ καί νά προσκαλεῖ. ῞Ενα πέρασμα, πού ἄφησε πίσω του βαθιά τυπώματα. Καί δέν ἀφήνει περιθώρια καί δυνατότητες σ᾿ ἐκείνους πού ἔχουν συμφέρον νά τά ἐπικαλύψουν.

῾Η δική μας γενιά τόν γνώρισε καί τόν παρακολούθησε. Στούς ὁραματισμούς του καί στούς ἀγῶνες του. Στούς ἀποστολικούς μόχθους του καί στίς πικρίες του.

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Θυσίαν αἰνέσεως», α΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1998), σελ. 95

Θεογνωσία

«… Ἡ θεογνωσία δέν εἶναι δικό μας κατόρθωμα. Εἶναι ἔλλαμψη τοῦ νοῦ μας καί τῆς καρδιᾶς μας, πού ἔρχεται ὡς δῶρο καί ὡς καρπός τῆς συγκατάβασης τοῦ Θεοῦ στήν ὕπαρξή μας καί τῆς ἔκχυσης τοῦ θείου Φωτός στά μυστικά βάθη τῆς ψυχῆς μας. Μόνοι μας δέν μποροῦμε νά φτάσουμε στίς κορυφές τῆς γνώσης τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ. Μήτε νά προσεγγίσουμε στά ἱερά νοήματα τῆς Ἀλήθειας, πού μᾶς ἀποκάλυψε μέ τήν παρουσία Του καί μέ τή διδαχή Του ὁ σαρκωμένος Λόγος.»

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Θυσίαν αἰνέσεως», α΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1998), σελ. 88

Ὁ Τρισάγιος ὕμνος

«… Ὁ Τρισάγιος ὕμνος, πού τό ἐκκλησιαστικό σῶμα τόν ἐπαναλαμβάνει μέ θέρμη καρδιᾶς, εἶναι ἀπήχηση τοῦ ὕμνου τῶν ἀσώματων Ἀγγέλων, τῶν Σεραφείμ, πού περιέχεται στό θεόπνευστο βιβλίο τοῦ προφήτη Ἡσαΐα. Ἐκεῖ καταχωρεῖται μιά ἐμπειρία τοῦ προφήτη, πού ἀποτυπώθηκε στή συνείδηση τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ καί πού σφράγισε τό λειτουργικό Τυπικό τῆς Ἐκκλησίας μας. Σέ ἔξαρση καί σέ ἀτμόσφαιρα θείας ἔμπνευσης, πλησίασε ὁ προφήτης τό θρόνο τοῦ Θεοῦ καί εἶδε σκηνές ἀνέκφραστου μεγαλείου.»

Κυριακή Πατέρων Α' Οἰκουμενικῆς Συνόδου

Κήρυγμα ἀρχιμ. Εἰρηναίου Μπουσδέκη
(Ἐκπλήρωση τῆς Θείας Οἰκονομίας καί συνεχής παρουσία τοῦ Θεοῦ κοντά μας)

Ἱερώνυμος καί ἐκλογές ἐπισκόπων

(“Εἰς τό Πηδάλιον τῆς ᾿Εκκλησίας”, τόμ. β΄ σελ. 167)

«᾿Από τοῦ Μαΐου τοῦ 1967 μέχρι σήμερον, ἐγένετο ἡ ἐκλογή, ἡ χειροτονία καί ἡ ἐνθρόνισις 29 Μητροπολιτῶν εἰς τάς κατά τόν Μάϊον τοῦ 1967 εὑρεθείσας κενάς ἤ εἰς κενωθείσας ἐν τῷ μεταξύ Μητροπόλεις. ᾿Επί πλέον, ἐγένετο ἡ ἐκλογή καί ἡ χειροτονία πέντε Βοηθῶν ᾿Επισκόπων.

᾿Αναφερόμενοι εἰς τά κριτήρια καί τό σύστημα ἐκλογῆς τῶν ᾿Αρχιερέων, εἴχομεν γράψει εἰς τό “Σχέδιον ἀναδιοργανώσεως τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος”.

“Οὐδέν σύστημα ἐκλογῆς τῶν ἐπισκόπων εἶναι τέλειον. Πάντα τά συστήματα ἔχουν τάς ἐλλείψεις των καί τά ἐλαττώματά των. ᾿Εκεῖνο, τό ὁποῖον ἀποτελεῖ πλήρη καί τελείαν διασφάλισιν διά τήν ἀνάδειξιν τῶν ἀρίστων εἰς τό ὕπατον τῆς ἀρχιερωσύνης ἀξίωμα, εἶναι ἡ βαθυτάτη συναίσθησις τῶν ἐκλεκτόρων, ὅτι διά τῆς ψήφου των εἶναι δυνατόν εἴτε νά εὐεργετήσουν τήν ᾿Εκκλησίαν, εἴτε νά κακουργήσουν κατ᾿ αὐτῆς καί τοῦ πληρώματός της καί νά γίνουν αἴτιοι εἴτε νά δοξάζηται εἴτε νά βλασφημῆται τό ὄνομα τοῦ Κυρίου.

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Θυσίαν αἰνέσεως», α΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1998), σελ. 86

“Ρήματα ζωῆς αἰωνίου”

«… Τό Εὐαγγέλιο εἶναι τό σημάδι τῆς παρουσίας τοῦ Θεανθρώπου. Καί, ταυτόχρονα, εἶναι ἡ ὑπέρτατη Σοφία. Εἶναι ὁ λόγος καί ἡ διδαχή, ἡ ἐπαγγελία καί ἡ διαθήκη τοῦ σαρκωμένου Λόγου. Τά “ρήματα ζωῆς αἰωνίου” (Ἰωάν. στ΄ 68).»

Ἱερώνυμος καί ἐκλογές ἐπισκόπων

(᾿Από τόν ἐνθρονιστήριο λόγο τοῦ μακαριστοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ῾Ιερωνύμου)

«...Καί τώρα ἕτερον πρόβλημα, τό ὁποῖον μάλιστα ἔχει ἀνάγκην ἀμέσου ἀντιμετωπίσεως. Πρόκειται διά τό πρόβλημα τῆς πληρώσεως τῶν κενῶν Μητροπόλεων. Κατά τό παρελθόν ἡ δυσκολία ἐνέκειτο ἐν πολλοῖς εἰς τήν πληθώραν τῶν περί ἑκάστην κενήν ἕδραν διαγωνιζομένων. Τώρα ἡ δυσκολία θά ἔγκειται εἰς τήν ἀναζήτησιν τῶν καταλλήλων ὑποψηφίων, διότι θά ἀποκλείεται ἐκ τῆς ἐκλογῆς πᾶς κληρικός, ὁ ὁποῖος εἴτε μόνος του ἀπευθύνεται πρός τούς ἐκλέκτορας, ζητῶν νά ἐκλεγῇ, εἴτε ἀποστέλλει πρός αὐτούς μεσάζοντας. Οἱ ἐκλέκτορες θά ἀναζητήσουν τούς ἀξίους μέν κατά πάντα, οἱ ὁποῖοι ὅμως δέν σπεύδουν πρός τήν ἀρχιερωσύνην. Θά εἶναι οὗτοι οἱ ἀφανεῖς ἄξιοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἤδη εἰς τό ἐνεργητικόν των πράξεις, αἱ ὁποῖαι τούς ἐξαίρουν ὑπέρ τούς ἄλλους κληρικούς. Θά εἶναι ὡσαύτως καί ἐκ τῶν ἐπιφανῶν ἐκείνων κληρικῶν, οἱ ὁποῖοι μέχρι τοῦδε παρηγκωνίζοντο, διότι ἀπό ἀξιοπρέπειαν καί ἀπό σεβασμόν πρός τήν ἀρχιερωσύνην δέν ἔσπευδαν νά ἱκετεύουν τούς ἐκλέκτορας, διά νά ἐπιτύχουν τήν εἰς ᾿Αρχιερέα προαγωγήν των...».

Κυριακή Πατέρων Α' Οἰκουμενικῆς Συνόδου

(Νουθεσία μετά δακρύων / Πράξ. 20,16-18 καί 28-36)