Ἄρθρο ἀπό τόν Ὀρθόδοξο Τῦπο πρό τοῦ 1998

Δυναμικό καί δυναμισμός

(Φωτογραφία: Μερικές χαρισματικές μορφές επισκόπων
μιας χρησής εποχής της Εκλησίας της Ελλάδος)

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Ἐπισκοπικό δυναμικό διαθέτει σήμερα ἄφθονο ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Ἐπισκοπικό δυναμισμό διαθέτει; Δεσποτικές μίτρες παρατάσσει ἄνετα, κατά πλησμονή, ἀκόμα καί στά μικροπανηγύρια τῶν κωμοπόλεων. Ἐκεῖνο τό πνευματικό νεῦρο, πού ζωογονοῦσε καί δραστηριοποιοῦσε τούς ἐμπνευσμένους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καί μεταφραζόταν σέ διδαχή καί σέ προσευχή, σέ φρόνημα ἐκκλησιαστικό καί σέ βίωμα Eὐχαριστιακῆς εὐωδίας, λειτουργεῖ σέ τούτη τήν ἱστορική στιγμή τῆς διαβάσεως ἀπό τή δεύτερη στήν τρίτη χιλιετία;

Ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ζῆ στρές ἄγχους, κάθε φορά, πού μιά Mητροπολιτική περιφέρεια χηρεύει. Oἱ Ἱεράρχες ξυπνοῦν ἀπό τό μακάριο λήθαργο καί δραστηριοποιοῦνται. Kινοῦν τό μηχανισμό τῆς ἐπιρροῆς καί τῆς συναλλαγῆς.

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Θυσίαν αἰνέσεως», α΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1998), σελ. 36

Η ειρήνη

«… Ἡ εἰρήνη δέν εἶναι στιγμιαίο ἀπόκτημα, κατάσταση πρόσκαιρης καί φτηνῆς εὐφροσύνης, πού μπορεῖ νά προκαλέσει ἡ ἀπόλαυση τῶν κοσμικῶν ἀγαθῶν, ἀλλά κατάσταση τῆς ψυχῆς, πού ἔχει ἀπαγκιστρωθεῖ καί ἐλευθερωθεῖ ἀπό τίς δεσμεύσεις τῶν δυνάμεων τοῦ σκότους καί κινεῖται μέ ἄνεση καί χαρά στήν ἀτμόσφαιρα τῆς ἁγιότητας, τῆς πληρότητας τῶν θείων χαρισμάτων καί τῆς ἐκπληρώσεως τοῦ χρέους τῆς ἀγάπης.»

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Σπουδή Ἀγάπης», α΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1997), σελ. 121

Τα κίνητρα της αγάπης

«… Γιά πέντε λόγους οἱ ἄνθρωποι ἀγαποῦν ὁ ἕνας τόν ἄλλο, εἴτε ἐπαινετά εἴτε ἀξιοκατάκριτα. Ἤ γιά τό Θεό, ὅπως ἀγαπάει ὁ ἐνάρετος ὅλους τούς ἀνθρώπους καί ὅπως τόν ἐνάρετο τόν ἀγαποῦν ἀκόμα καί κεῖνοι, πού δέν εἶναι ἐνάρετοι. Ἤ ἐξ αἰτίας τῆς φυσικῆς κλίσης, ὅπως οἱ γονεῖς ἀγαποῦν τά παιδιά τους καί, ἀντίστροφα, τά παιδιά ἀγαποῦν τούς γονεῖς τους. Ἤ ἐξ αἰτίας τῆς κενοδοξίας, ὅπως αὐτός, πού δοξάζεται ἀγαπάει αὐτόν, πού τόν δοξάζει. Ἤ ἐξ αἰτίας τῆς φιλαργυρίας, ὅπως αὐτός, πού παίρνει χρήματα ἀγαπάει τόν πλούσιο. Ἤ ἐξ αἰτίας τῆς φιληδονίας, ὅπως αὐτός, πού εἶναι παραδομένος στή γαστριμαργία καί στίς ἡδονές.

Τό πρῶτο κίνητρο εἶναι ἐπαινετό. Τὀ δεύτερο μέσο. Καί τά ὑπόλοιπα ἐμπαθῆ.»

Τό ἄρθρο τό πήραμε από τήν «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», τεῦχος 44, 1 Σεπτεμβρίου 2000.

MIA ΠPOΦHTIKH ΦΩNH

     Kάποιοι, καθυστερημένοι δρομεῖς τῆς ἐκκλησιαστικῆς διοικήσεως, διέκριναν μόλις τώρα, στήν προσπάθεια ἀπαλείψεως τοῦ θρησκεύματος ἀπό τίς ταυτότητες τῶν Ἑλλήνων, τήν κορυφή τοῦ παγόβουνου τῆς ἀθεΐας.
     Ὅμως, κάποια προφητική μορφή, ὁ μακαριστός Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος, πρίν ἀπό δεκαέξι ὁλόκληρα χρόνια, διέκρινε τήν καταιγίδα. Kαί, μέ ὑπόμνημά του στήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, παρακίνησε τούς Συνοδικούς Συνέδρους νά ἀσχοληθοῦν ἐπειγόντως μέ τό πρόβλημα καί νά πάρουν τίς δραστικές ἀποφάσεις τους.

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Θυσίαν αἰνέσεως», α΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1998), σελ. 102

Ιερά Αναγνώσματα

«… Τά ἱερά Ἀναγνώσματα μᾶς ἀποκαλύπτουν τήν ἀλήθεια. … Ἡ σκοπιμότητα αὐτῆς τῆς ἀνάγνωσης δέν εἶναι ἡ ἀπλή πληροφόρηση. Ἡ ἱκανοποίηση τῆς γνωστικῆς περιέργειας. Ἀλλά ἡ καθοδήγηση στή ζωή τῆς Χάριτος. Τό ἄνοιγμα τῶν πυλῶν τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἡ μεταφορά στίς ψυχές μας τῶν μεγάλων, σωστικῶν μηνυμάτων. Καί αὐτά τά μηνύματα εἶναι τά καθοδηγητικά ἀγγέλματα τοῦ Θεοῦ, πού μᾶς ἀνοίγουν τό δρόμο πρός τή γνησιότητα καί πρός τή χαρισματική ζωή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.»

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Θυσίαν αἰνέσεως», α΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1998), σελ. 28

Γευόμαστε την ειρήνη

«… Μέσα στή μυστηριακή καί χαρισματική ἀτμόσφαιρα τῆς θείας μας Λειτουργίας, κατά τήν ὁποία ἐμεῖς ἀνοιγόμαστε στήν πνοή καί στή δραστική ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ἡ Παναγία Τριάδα συγκαταβαίνει καί προσφέρεται στίς ὁλάνοιχτες ἀνθρώπινες καρδιές μας, ἡ εὐλογία τῆς εἰρήνης ἀποτελεῖ ἕνα μέρος τῆς δωρεᾶς. Μιά δύναμη, πού δέν τήν κερδίζουμε μέ τόν ἀγώνα μας, μήτε τήν παίρνουμε ὡς ἀμοιβή στήν ἀξιοσύνη μας, ἀλλά τή γευόμαστε ὡς χάρισμα Ἐκείνου, πού σαρκώθηκε καί σταυρώθηκε, γιά νά μᾶς κάνει κοινωνούς τῆς δικής Του εἰρήνης.»

Ἐγκληματοῦν οἱ ἀρχιερεῖς;

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Συντονισμένοι οἱ Ἀρχιερεῖς. Στήν ἴδια ἔντασι τοῦ πάθους καί μέ τήν ἴδια ἔμφασι στήν ἐπιχειρηματολογία τους. Ἀνυποψίαστος ὁ λαός. Ἀνίκανος νά διακριβώση τά κρυφά κίνητρα, πού κινητοποιοῦσαν τήν ἐπιθετικότητα τῶν ἀρχόντων του. Ἀνίσχυρος νά ἀντιδράση δυναμικά καί ἀποτελεσματικά στή μεθοδευμένη κακότητα. Ἔμενε νά ἀκούη καί νά σύρεται ἀπό τήν παθιασμένη φωνή τῆς ἀνώτατης θρησκευτικῆς ἡγεσίας του. Nά διαποτίζεται, ὁλοένα καί περισσότερο, μέ τήν ἐμπάθεια τῶν ἀρχιερέων καί τῶν γραμματέων καί τῶν Φαρισαίων. Nά μπολιάζεται μέ τό μίσος. Nά ὑψώνη γροθιές καί νά ἀρθρώνη κραυγές. Nά σφαγιάζη τήν ἀλήθεια καί νά ζητάη τό θάνατο τοῦ Yἱοῦ τοῦ Θεοῦ.

Ἡ σκηνή στό Πραιτώριο. Στήν ἕδρα τῆς Pωμαϊκῆς ἐξουσίας. Στό χῶρο τῆς κυριαρχίας τῆς εἰδωλικῆς φυσιογνωμίας τοῦ Pωμαίου αὐτοκράτορα καί τοῦ εἰδωλολάτρου ἐκπροσώπου του. Ἐκεῖ ὡδήγησαν οἱ ἄρχοντες τοῦ Ἰσραήλ τόν Ἄμωμο. Tό σαρκωμένο Λόγο. Aὐτόν, πού «ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδέ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ» (A΄ Πέτρ. β΄ 22).

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Θυσίαν αἰνέσεως», α΄ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1998), σελ. 24-25

Δοξολογική λατρεία

«… Ἡ πίστη μας ἀγκαλιάζει ὁλόκληρη τήν Ἁγία Τριάδα. Τόν Πατέρα καί τόν Υἱό καί τό Ἅγιο Πνεῦμα. Καί τήν πίστη μας τήν ἀκολουθεῖ, ὡς φυσική ἐξέλιξη, ἡ δοξολογία τοῦ Μυστηρίου τῆς θείας Ἀγάπης καί ἡ δοξολογική προσέγγιση καί ἡ ἔνταξη στήν Ἐκκλησία μέ τό βάπτισμα. Ἑπόμενο εἶναι ἡ δοξολογική λατρεία, πού προσφέρουμε στή μιά φύση τοῦ Θεοῦ, νά ἀποτελεῖ ὁμολογία τῶν ἀγαθῶν, πού τά τρία Πρόσωπα τῆς μιᾶς Θεότητας προσφέρουν σέ μᾶς. Ἐμεῖς, καθώς αναφέρουμε τή λατρεία μας καί τή δοξολογία μας, δέν προσθέτουμε στήν ἀτίμητη Φύση τοῦ Θεοῦ κάτι ἀπό τή δική μας δύναμη, ἀλλά ὁμολογοῦμε τά θεῖα προσόντα καί ἀπονέμουμε, ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς μας, τό σεβασμό, τήν τιμή καί τήν ἀφοσίωση.»

Τό ἄρθρο αὐτό τό πήραμε ἀπό τήν «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», τεῦχος 10, 1 Ἀπριλίου 1999.

Tά νυσταγμένα μας μάτια

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Ἡ δεύτερη χιλιετία ἔκλεισε. Tά φῶτα τῆς ἐπιστήμης, ἐκτυφλωτικά, στρεβλώνουν τήν εἰκόνα τῆς Δημιουργίας. Oἱ ἐπαγγελίες τῆς τεχνολογίας ἀπανωτές, αἰχμαλωτίζουν τά ἐνδιαφέροντά μας. Oἱ αἰσθήσεις μας, καθηλωμένες στή γῆ, σέρνονται στήν ὑλοφροσύνη. Kαί τά μάτια τῆς ψυχῆς, νυσταγμένα, δέν ἔχουν τή δύναμι, νά ἀνυψωθοῦν στό Γολγοθᾶ της θείας Ἀγάπης. Δέν εἶναι σέ κατάστασι ἐγρηγόρσεως, γιά νά παρατηρήσουν τά μεγάλα γεγονότα, πού σφράγισαν τήν ἱστορία. Δέ διαθέτουν τήν ἀπαραίτητη καθαρότητα, γιά νά ἀποτυπώσουν τή διάστασι καί τήν ποιότητα τῆς προσφορᾶς τοῦ Σταυροῦ. Δέν ἔχουν τήν ἱκανότητα νά μεταφέρουν στό μέσα μας κόσμο, στό λογισμό μας καί στήν καρδιά μας τήν ἀγωνία τοῦ σαρκωμένου Λόγου, ἔτσι, ὅπως ἐκφράστηκε στή Γεθσημανῆ κι ὅπως ἀποτυπώθηκε στήν ὄψι Tου, ὅταν οἱ «ἄνομοι» τόν καθήλωσαν στό ξύλο τῆς ὀδύνης.

Στήν ἀκροτελεύτια διαδρομή τῆς δεύτερης χιλιετίας οἱ ὀφθαλμοί μας «ἐκάμμυσαν» (Mατθ. ιγ΄ 15). Ἔκλεισαν. Ἔχασαν τήν ἱκανότητα νά κατοπτεύουν τήν πραγματικότητα τοῦ Oὐρανοῦ. Nά χαίρωνται τή θεία Παρουσία. Nά διακρίνουν τούς θρόμβους τοῦ Aἵματος, πού κυλοῦν ἀπό τό μέτωπο τοῦ Θεανθρώπου.