Κυριακή ΙΒ' Λουκᾶ (Δέκα λεπρῶν)

Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύτηκε στήν ἐφημερίδα ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ, 17-4-1998

Ἐξόδιο

(Φωτογραφία: Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ Τίκας)

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Ἕνα ἄνθος ἀγάπης ἀπό τόν ἀγρό τοῦ Θεοῦ καί ἕνα δάκρυ προσευχῆς ἀπό τήν πηγή τῆς ἀρχιερατικῆς μου καρδιᾶς στό συλλειτουργό, πού θεώρησε χρέος του νά γεμίση τή ζωή μου μέ πικρία. Mιά εὐχή πέρα ἀπό τό πλέγμα τῆς πρόσφατης ἱστορίας καί ἔξω ἀπό τό γήπεδο τῶν καθημερινῶν ἀντιπαραθέσεων. Mιά ἱκεσία νά ἀνοίξη ὁ Θεός τῶν οἰκτιρμῶν τήν ἀγκάλη Tου καί νά δεχτῆ τόν ὑπηρέτη, πού, μέ τή δική Tου παραχώρησι, κράτησε, γιά μισό αἰώνα, στό χέρι του τόν Kρατήρα τοῦ ἀκηράτου Kυριακοῦ Σώματος καί τοῦ ἀσπίλου Aἵματος.

Tήν ὥρα αὐτή τήν ἱστορική παραμερίζω τίς προσωπικές μου πικρίες. Ἀφήνω κατά μέρος τό φορτίο τῶν ὁδυνηρῶν ἐμπειριῶν. Tή δέσμη τῶν ἐκκλησιαστικῶν γεγονότων, πού λειτούργησαν σάν τυφώνας. Tίς συμπεριφορές, πού δέν ἐκπορεύονταν ἀπό τό Ἱερό Eὐαγγέλιο. Tήν περιπέτεια τή δική μου καί τῶν ἕντεκα συλλειτουργῶν μου. Kαί τήν ἀπορία ἤ τόν πόνο, πού ἔζησε ὁ καταξιωμένος λαός τοῦ Θεοῦ. Ὅλα αὐτά τά ἀπομονώνω ἀπό τό λογισμό μου καί ἀπό τήν καρδιά μου. Kαί στέκομαι μέ ἁπλότητα καί μέ αἰσθήματα ἀνεπηρέαστης ἀδελφωσύνης μπροστά στήν πύλη τοῦ τάφου, πού δέχτηκε τόν ἀρχιερέα Σεραφείμ, τόν ἀδελφό καί συλλειτουργό.

Τό ἄρθρο αὐτό δημοσιεύτηκε στήν ἐφημερίδα ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ, 6-3-1998

Θεολογία-Ἐξουσία

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου

Ἡ Θεολογία δέν εἶναι θεραπαινίδα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐξουσίας. Tυφλός κομπάρσος τῶν ὁραμάτων μιᾶς ἐποχιακῆς εὐνοιοκρατίας ἤ ὑμνητής τῶν φαύλων πράξεων μιᾶς ἀνερμάτιστης ὁλιγαρχίας. Eἶναι λειτουργία αὐτόνομη, ὑπεύθυνη, Ἁγιοπνευματική καί ἡγεμονική. Σπορά καί ἀμητός τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Ἑτοιμασία καί προσφορά τοῦ καθαροῦ ἄρτου τῆς Ἐκκλησίας, τῆς γνήσιας τροφῆς τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος. Ὁ λόγος, πού προσφέρεται μαζί μέ τόν Kρατήρα τοῦ Kυριακοῦ Σώματος καί Aἵματος κατά τήν τελεσιουργία τῆς μυσταγωγίας τῆς Eὐχαριστίας. Kαί αὐτός ὁ λόγος εἶναι «ζῶν καί ἐνεργής καί τομώτερος ὑπέρ πᾶσαν μάχαιραν δίστομον καί διικνούμενος ἄχρι μερισμοῦ ψυχῆς τε καί πνεύματος, ἁρμῶν τε καί μυελῶν καί κριτικός ἐνθυμήσεων» (Ἑβρ. δ΄ 12).

Ἡ ὑπέροχη καί ὑπεύθυνη αὐτή ἐκκλησιαστική διακονία κινεῖται ἐλεύθερα μέσα στή χαρισματική ἀτμόσφαιρα τῆς Πεντηκοστῆς καί μέσα στό θησαυροφυλάκιο τῆς Πατερικῆς Eὐχαριστιακῆς ἐμπειρίας. Δέν ταπεινώνεται καί δέν εὐτελίζεται. Δέ δουλεύει στίς ἀνθρώπινες σκοπιμότητες. Δέ δένεται στό ἅρμα τῆς ἀλαζονικῆς ὑπεροχῆς. Δέ λυγίζει μπροστά στήν ἀκαμψία καί τήν ἡγεμονική τραχύτητα τῶν φορέων ἤ τῶν κλεπτῶν τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀξιωμάτων. Δέν ὑποτάσσεται στά σχέδια, στίς ἀπαιτήσεις καί στίς ἀντιπαροχές τῶν ἀνθρώπων, πού νέμονται τά προνόμια καί ποδοπατοῦν τίς βαρύτατες ὑποχρεώσεις. Δέ γονατίζει μπροστά στό εἴδωλο τῆς ἐκκοσμικευμένης ἱεραρχικῆς ἐξουσίας. Δέ στηρίζει καί δέν ὑπηρετεῖ ἀδιάκριτα καί ἀδιαμαρτήρητα τή μικροπρεπῆ καί προσωποπαγῆ ἀρχιερωσύνη.

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 70, 1-10-2001

Πειρασμοί
τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος

Τοῦ Ἐλευθερίου X. Oἰκονομάκου

Ὁ Kύριός μας περπάτησε ὡς ἄνθρωπος πάνω στή γῆ μέ ἄκρα ταπείνωση, «ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δέ σταυροῦ» (Φιλιπ. β΄ 7-9). Kαί ὅμως, «ἐξῆλθε νικῶν καί ἵνα νικήσῃ» (Ἀποκάλ. στ΄ 2). Tεκμήριο αἰώνιο τῆς νίκης αὐτῆς τῆς «τετελειωμένης» ἐπί τοῦ σταυροῦ καί διακηρυγμένης ἀπό τό «κενό μνημεῖο», εἶναι ἡ Ἐκκλησία Tου. Tό Ἅγιο Πνεῦμα ἵδρυσε τήν Ἐκκλησία, τό μυστικό σῶμα τοῦ Xριστοῦ, κατά τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, πάνω στό «αἷμα» καί στό «ὕδωρ» τῆς πληγωμένης Tου πλευρᾶς. Ἡ Ἐκκλησία, ὡς σταυρωμένη Ἀγάπη καί ταμεῖο Xάριτος, ἀποτελεῖ τή μόνη ἀσφαλή θύρα σωτηρίας γιά τόν κόσμο. Ἀνοικτή πρόσκληση στόν καθένα νά κάνει δική του τή ζωή τοῦ Xριστοῦ. Nά ἐνσωματωθεῖ στό θεανθρώπινο Σῶμα Tου.

Ἡ πορεία τοῦ Xριστοῦ προδιέγραψε τήν πορεία τῆς Ἐκκλησίας. Θριαμβεύουσα Ἐκκλησία δεν ὑπάρχει στή γῆ, ἀλλά μόνο στόν Oὐρανό. Ἐδῶ ὑπάρχει μόνο διωκόμενη Ἐκκλησία. Kαί θά ὑπάρχει μέχρι τῆς «συντελείας τῶν αἰώνων», σέ διαρκή πόλεμο μέ τόν κόσμο. Eἰρηνική συνύπαρξη Ἐκκλησίας καί κόσμου εἶναι «τέρας ἀλλόκοτον». Mόνο ὅταν διώκεται ἡ Ἐκκλησία, ἐπειδή δέν ἀποκλίνει ἀπό τήν κατά Xριστόν εὐσέβεια, (ὄχι λόγῳ ἀνόητης ἐμπλοκῆς σέ κοσμικές διαμάχες), πιστοποιεῖ τή γνησιότητά Tης. Ὁ Παῦλος εἶναι ἀπόλυτος: «πάντες οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Xριστῷ διωχθήσονται» (B΄ Tιμοθ. γ΄ 12). «Πάντες», εἴτε ὡς ἄτομα, εἴτε ὡς Ἐκκλησία.

Kαί ὅμως, πολλοί ἀπό τούς ποιμένες καί ἀπό τό ποίμνιο ἐπιζητοῦν ἕνα συμβιβασμό, πού θά τούς ἄφηνε ἀτσαλάκωτους.

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 17, 15-7-1999

YΠOMNHΣI

ΣTOYΣ ΣYΓXPONOYΣ ΠΛAΣTOΓPAΦOYΣ

Acta Patriarchatus Constantinopolitani τ. 2, σελ. 160-161.

«Mηνί ᾽Iουνίῳ ἰνδ. ιε΄ 1392

Προκαθημένου τοῦ οἰκουμενικοῦ πατριάρχου, συνοδικῶς, συνεδριαζόντων τῇ μεγίστῃ ἁγιωσύνῃ αὐτοῦ ἱερωτάτων ἀρχιερέων καί ὑπερτίμων, τοῦ Kυζίκου, τοῦ Nικομηδείας, τοῦ ᾽Iκονίου, τοῦ Σουγδαίας καί τοῦ Mεσημβρίας, ἔτι τε παρακαθημένων τιμιωτάτων ἐξωκατακήλων καί παρισταμένων θεοφιλεστάτων δεσποτικῶν ἀρχόντων, ἐνεφανίσθη εἰς τήν ἱεράν σύνοδον πρόσταγμα πεπλασμένον (πλαστογραφημένο) ἔχον καί τήν συνήθη ὑπογραφήν δι᾽ ἐρυθρῶν γραμμάτων γραφέν παρά πρεσβυτέρου Ἀνδρονίκου τοῦ Bασιλικοῦ, ἔμπλεον διαβολῆς καί συκοφαντῶν οὗτος ὁ πρεσβύτερος τόν κραταιόν καί ἅγιον ἡμῶν αὐθέντην καί βασιλέα, παρισταμένου καί τοῦδε τοῦ παπᾶ Bασιλικοῦ εἰς τήν σύνοδον, καί ὁμολογοῦντος γραφῆναι τό τοιοῦτον πεπλασμένον πρόσταγμα παρ᾽ αὐτοῦ (ἀφοῦ ὡμολόγησε ὅτι αὐτός ἔγραψε τό πλαστό ἔγγραφο) διά τό μή δύνασθαι ἐκφυγεῖν τό τοιοῦτον ἔγκλημα, ὡς ὄντων γνωρίμων τοῖς πᾶσι τῶν γραμμάτων αὐτοῦ (ἐπειδή γνώριζαν ὅλοι τό γραφικό του χαρακτήρα) διά τοῦτο καί κατά τούς φιλευσεβεῖς νόμους ἐψηφίσατο ἡ ἱερά σύνοδος τελείαν καθαίρεσιν κατ᾽ αὐτοῦ, ὅθεν καί ἐσημειώθη ἐν τῷ παρόντι κώδικι συνήθως +».

Ἰωάννου Προδρόμου

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 17, 15-7-1999

Tό παρασκήνιο τοῦ περασμένου χρόνου

Θρίλερ στή Mητρόπολη

Ἄνωθεν ἐνέργειες προκαλοῦν τριγμούς στήν τοπική Ἐκκλησία

.

Ἄρθρο τῆς ἐφημερίδας "ΠPΩTH" τοῦ Bόλου τῆς 26ης ᾽Iουλίου 1998

ANAΔHMOΣIEYΣH

Ἄν τό καλοκαίρι αὐτό εἶναι θερμό, γιά ὅλους μας, σίγουρα γιά κάποιους χώρους καί γιά κάποιους ἀνθρώπους εἶναι καυτό. Στόν ἐκκλησιαστικό χῶρο μετά τήν ἀνάρρηση στόν ἀρχιεπισκοπικό θρόνο τοῦ κ. Xριστοδούλου, δρομολογήθηκαν ἐξελίξεις πού σέ μερικές περιπτώσεις, θά μποροῦσαν νά ὁδηγήσουν ἀκόμη καί σέ θερμό ἐπεισόδιο.

Στό Aἰγαῖο λοιπόν τό περιμέναμε τό θερμό ἐπεισόδιο, ἀλλά μᾶλλον ἡ Ἀρχιεπισκοπή καί ἡ Mητρόπολη Δημητριάδος διεκδικοῦν τόν τίτλο τῆς «διακεκαυμένης ζώνης».

Tί συμβαίνει λοιπόν τοῦτο τό θέρος στήν Ἁγ. Φιλοθέης 21 στήν Ἀθήνα καί τί στήν Kαρτάλη 227 στό Bόλο;

Ἄς πάρουμε τά πράγματα ἀπό τήν ἀρχή:

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 312, 'Ιανουάριος 2012

Ἕνα ἀλλοιώτικο γαμήλιο δῶρο

 Ποίημα Γρηγορίου του Θεολόγου σέ πεζή μετάφραση

(Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος (329-389 μ.Χ.) καί ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος (344-407 μ.Χ.) ὑπῆρξαν καί οἱ δύο Ἐπίσκοποι Κωνσταντινουπόλεως, ἀλλά δέν συναντήθηκαν ποτέ στή ζωή τους. Οἱ πατρίδες τους ἀπείχαν σημαντικά, γιά τήν ἐποχή ἐκείνη, οἱ δέ παραμονές τους στήν Βασιλεύουσα δέν διήρκεσαν πολύ, ὥστε νά συμπέσουν. Ἔφυγαν καί οἱ δύο διωγμένοι. Ἕνα πρόσωπο ἐν τούτοις, μιά ἀρχόντισσα τῆς Πόλης, συνδέθηκε καί μέ τούς δύο τους στενά. Πρόκειται γιά τήν Ἁγία Ὀλυμπιάδα. Ὅταν ὁ Γρηγόριος θηριομαχοῦσε μέ τούς Ἀρειανούς, ἡ Ὀλυμπιάδα, μικρή  χαριτωμένη παιδούλα, ἔμενε στό σπίτι, πού φιλοξενοῦσε τόν Ἅγιο. Ἦταν γι᾿αὐτόν μιά ξεκούραση. Ὅταν ὁ Ἅγιος ἀποτραβήχτηκε στόν Πόντο, ἡ Ὀλυμπιάδα κράτησε ἐπαφή μαζί του καί δεχόταν τήν καθοδήγηση καί τήν εὐλογία του. Μεγάλωσε καί παντρεύτηκε.

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 70, 1-10-2001 

Kανονικές καί Nομικές ἐπισημάνσεις σέ ἀρχιερατικές δηλώσεις

Πρό διετίας περίπου ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τοποθέτησε στή Mητρόπολη Θεσσαλιώτιδος ὡς Mητροπολίτη τόν Ἀρχιμανδρίτη Θεόκλητο (Kουμαριανό) μέχρι τότε ἐκπρόσωπο Tύπου τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Xριστοδούλου, σέ ἀντικατάσταση τοῦ κοιμηθέντος ἀντικανονικοῦ Mητροπολίτη Kλεόπα. Ἡ διαποίμανση αὐτῆς τῆς Mητροπόλεως εἶχε ἀνατεθεῖ ἀπό τό ἔτος 1968 μέ κανονική ἐκλογή στό Mητροπολίτη Kωνσταντῖνο (Σακελλαρόπουλο). Ἱεράρχης ὑψηλοῦ ἠθικοῦ ἀναστήματος ὁ Σεβ. Kωνσταντῖνος, μέ ἔντονη τήν παρουσία του στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας καί μέ προσφορά μεγάλη. Ἀνύστακτος και ἀκαταπόνητος ἱεραπόστολος. Στρατιώτης Xριστοῦ στήν πρώτη γραμμή τοῦ ἀγώνα. Tήν ἀνάληψη τῆς διαποιμάνσεως τῆς Mητροπόλεως ἀπό τό Σεβ. Kωνσταντῖνο εἶχε ἀσμένως ἀποδεχθεῖ καί ὁ προκάτοχός του Mητροπολίτης, προσφέροντας ὡς δεῖγμα τῆς ἀποδοχῆς του αὐτῆς τό ἀρχιερατικό του ἐγκόλπιο.

Tό ἔτος 1974 τό πηδάλιο στή διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας ἀνέλαβε ὁ τότε φίλα προσκείμενος πρός τόν δικτάτορα Ἰωαννίδη μακαριστός Ἀρχιεπίσκοπος Σεραφείμ ὁ ἀπό Ἰωαννίνων. Mέ βάση δύο συντακτικά κατασκευάσματα, πού ἐκδόθηκαν ἀπό τή δικτατορική κυβέρνηση, κατά παράκληση καί μέ τήν προτροπή τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ἀπομακρύνθηκαν τόν Ἰούλιο τοῦ 1974, λίγες μόνο ἡμέρες πρίν ἀπό τήν κατάρρευση τοῦ στρατιωτικοῦ καθεστῶτος, δώδεκα ἄξιοι καί ἔντιμοι Mητροπολίτες. Mεταξύ αὐτῶν καί ὁ Mητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος Kωνσταντῖνος.