Ἄρθρο ἀπό τό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», τεῦχος 334, Μάρτιος-Ἀπρίλιος 2014

 Ἡ στάση
τοῦ Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου
στό
ἐκκλησιαστικό πρόβλημα

2. Οἱ πρῶτες προσπάθειες

Ἡ πρώτη ἐπιτροπή-ὁ Δωρόθεος

(Φωτογραφία: Μητροπολίτης Δωρόθεος Γιανναρόπουλος)

 Ἀρχιμ. Εἰρηναίου Μπουσδέκη 

Μέ χαμηλούς τόνους, σέ μιά προσπάθεια συνδιαλλαγῆς γιά τήν ἐπίτευξη τῆς ἑνότητας στό σῶμα τῶν ἱεραρχῶν, ξεκίνησαν ὁ Ἀττικῆς Νικόδημος καί οἱ ἄλλοι 5 (οἱ ἐπιζῶντες) ἔκπτωτοι ἀδελφοί του τίς κινήσεις τους, μετά τίς 13 ἀποφάσεις τοῦ Σ.τ.Ε., πού τούς δικαίωναν. Ἀντίθετα, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Σεραφείμ μετά τήν ἔκδοση τῶν ἀποφάσεων τοῦ δικαστηρίου ξέσπασε σέ ἐκρήξεις ὀργῆς: “Αὐτή ἡ ἀπόφαση εἶναι ἐξοργιστική. Εἶναι δάκτυλος τῆς Πολιτείας στά τῆς Ἐκκλησίας καί δέ θά τό ἀνεχθοῦμε” (ἡ νομιιμότητα ἤ ὄχι τῶν πράξεων τῆς διοίκησης ἑνός Νομικοῦ Προσώπου Δημοσίου Δικαίου -τέτοιο πρόσωπο εἶναι νομικά ἡ Ἐκκλησία- δέν κρίνεται πάντα ἀπό ἕνα διοικητικό δικαστήριο;) “Ἐγώ εἶμαι ἀντάρτης καί ἔχω πολεμήσει στά βουνά. Θά πάρω τό τουφέκι καί θά βγῶ”. Γνωρίζοντας ὅμως ὅτι δέν χωρεῖ ἀντάρτικο σ’ αὐτά τά πράγματα ἔδειξε ἀμέσως τό καινούργιο του πρόσωπο. Ἔριξε στό τραπέζι μιά πρόταση πού ἦταν ἕνας διπλωματικός ἑλιγμός. Ἔκτοτε πλεῖστες φορές ἐπανέλαβε τέτοιου εἴδους ἑλιγμούς. Δεῖτε τί γράφει ὁ μητροπολίτης Ἀττικῆς Νικόδημος στό μνημειῶδες βιβλίο του “Εἰπέ τῇ Ἐκκλησία” (σελ. 305-307):

“Τρεῖς μέρες εἶχαν περάσει ἀπό τότε πού μέ τίς δηλώσεις του (ὁ Ἀρχιεπίσκοπος) ὑποσχέθηκε κεραυνούς. Καί παρουσιάστηκε σάν εἰρηνοποιός. Ἐμφανίστηκε μελιστάλακτος. Δήλωσε ὅτι ἐπιθυμεῖ τήν εἰρηνική λύση τοῦ προβλήματος. Καί πρότεινε τή σύσταση ἐπιτροπῆς, πού θά μελετήσει τό θέμα καί θά κάνει προτάσεις. Στήν ἐπιτροπή ἔβαλε δικά του πρόσωπα. Τόν Μητροπολίτη Ἄνθιμο, πού εἶχε καταλάβει τόν θρόνο τοῦ Ἀλεξανδρουπόλεως Κωνσταντίου κι ἦταν ἄμεσα ἐνδιαφερόμενος, τόν Ἰωαννίνων Θεόκλητο καί τόν Τίτο, πού κι αὐτός ὑπαγόταν στήν κατηγορία τοῦ Ἀνθίμου, γιατί εἶχε καταλάβει τή Μητρόπολη Παραμυθίας. Κι ὅρισε ὁ ἴδιος καί τούς Μητροπολίτες, πού, σάν ἐκπρόσωποι τῶν 8, θά ἐπικοινωνοῦσαν μέ τήν ἐπιτροπή. Τόν Παραμυθίας Παῦλο καί τόν Τρίκκης Σεραφείμ.

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, «Ἡ ἐξομολόγηση μιᾶς γενιᾶς», β' ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ»), σελ. 52-54, 7-10

Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΜΙΑΣ ΓΕΝΙΑΣ

...Μᾶς εἶπαν, ὅτι δέν ἔχουμε νά διδαχτοῦμε τίποτα ρωτώντας τούς ἀνθρώπους τοῦ παρελθόντος καί διαβάζοντας τήν ἱστορία.

Κι ἀκόμα, μᾶς φώναξαν, πώς τό «παρελθόν» εἶναι χρονική περιοχή σκοταδισμοῦ. Πώς ὁ δυναμισμός ζωῆς κι ὁ πλοῦτος ἔκφρασης, πού διαμορφώθηκαν μέσα στή δοκιμασία τῶν πατέρων μας καί μέσα στήν ὀδύνη τῆς ἐμπειρίας τους εἶναι «ταμποῦ». Κι ἔπρεπε ὅσο τό δυνατό πιό σύντομα νά γκρεμιστοῦν...

...Καί κάναμε ἀγώνα, σκληρό ἀγώνα, γιά ν’ ἀποκοποῦμε ἀπ’ τήν Παράδοση. Καί νά μείνουμε ἀπόλυτα ἀδέσμευτοι...

Πληροφορία

Θέλω νά μιλήσω στή διάδοχη γενιά.

Ν’ ἀνοίξω τό ἀμπάρι τῆς ψυχῆς μου καί νά παραδώσω τούς στοχασμούς μου στή σφριγηλή νεότητα.

Νά ἐμπιστευτῶ αὐτό, πού σέρνω σάν πεῖρα, μά περισσότερο σά βάρος ἐνοχῆς, σέ κείνους, πού ἔρχονται ν’ ἀντικαταστήσουν ἐμένα κι ὁλόκληρηρη τή γενιά μου στίς βίγλες τῆς ἱστορίας.

 Ἄρθρο ἀπό τό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», τεῦχος 333, Ἰανουάριος / Φεβρουάριος 2014

 Ἡ στάση
τοῦ Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου
στό
ἐκκλησιαστικό πρόβλημα

1. Μετά τίς ἀποφάσεις τοῦ Σ.τ.Ε.

(Φωτογραφία: Μητροπολίτης Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικόδημος, 1η Λειτουργία μετά ἀπό ἀπόφαση ΣτΕ: Παναγία Ἐλευθερώτρια Κοκκιναρᾶ Ἀττικῆς, 25 Μαρτίου 1991)

Ἀρχιμ. Εἰρηναίου Μπουσδέκη

Σκοπός αὐτῆς τῆς στήλης εἶναι νά ἀντιμετωπίσει μέ τεκμηριωμένο τρόπο κάποιους μύθους πού προβλήθηκαν καί προπαγανδίσθηκαν γύρω ἀπό τή στάση τοῦ μακαριστοῦ μητροπολίτη Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου στό ἐκκλησιαστικό πρόβλημα. Μύθους πού παρουσιάστηκαν ὡς γεγονότα πραγματικά γιά νά ἐπηρεάσουν τίς συνειδήσεις τῶν ἁπλῶν πιστῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας.

Μέ τούς μύθους αὐτούς ἔγινε ἡ προσπάθεια νά στιγματιστεῖ ὁ ἀγωνιστής ἐπίσκοπος ὡς σκληρός, ἄτεγκτος, ἀπόλυτος, ἀδιάλλακτος, ἀνυποχώρητος, ἀρνούμενος νά ἐπικοινωνήσει, νά συνεργαστεῖ, νά συνδιαλλαγεῖ μέ τούς ἄλλους μητροπολίτες καί νά καταλήξει σέ μιά συναινετική λύση. Μέ ἄλλα λόγια, φορτώθηκε ὅλο τό βάρος τῆς μή ἐπιλύσεως τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ προβλήματος ἐκεῖνος, ἐνῶ παρουσιάσθηκαν τόσο ἡ πλευρά τῆς διοικήσεως τῆς Ἐκκλησίας ὅσο καί οἱ ἐπίσκοποι πού κινήθηκαν παρά τούς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ ἰσχύοντος νομοθετικοῦ πλαισίου ἀθώοι. 

Ἕνας μῦθος καταρρίπτεται, ὅταν κάποιος ἀφήσει ἄπλετο φῶς νά φωτίσει τά πάντα. Μόνο στό φῶς τῆς ἀλήθειας ἀποκαλύπτονται τά ψέματα τοῦ σκότους καί οἱ σκοτεινές ἰδιοτέλειες αὐτῶν πού ρίχνουν τή λάσπη, γιά νά καλύψουν τήν αὐθαιρεσία καί τήν παρανομία τους.

Ὅταν ὅμως κάποιος παρανομεῖ, ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων, καί συνεχίζει τήν πτώση του ρίχνοντας τήν ἐνοχή καί τίς εὐθῦνες στό ἀθῶο θύμα του, μέ τήν κατασυκοφάντησή του, ἡ ἐνοχή του, γιά τή δεύτερη αὐτή πτώση του, εἶναι ἀκόμα μεγαλύτερη.

Σκοπός ὅμως δικός μας δέν εἶναι νά ρίξουμε εὐθῦνες καί νά στιγματίσουμε ἀνθρώπους, ἀλλά νά ἀποδείξουμε τό ψέμα τῶν ἰσχυρισμῶν κατά τοῦ Ἀττικῆς Νικοδήμου, κι ἔτσι νά ἀποκαταστήσουμε τήν ἀλήθεια. Ἡ προσπάθειά μας αὐτή θά γίνει μέ ἀδιαμφισβήτητα ντοκουμέντα πού ἀποδεικνύουν τό ἀληθές τῶν γραφομένων.

Κυριακή ΙΖ' Ματθαίου (Χαναναίας)

Το υπέροχο πλάσμα

«...Ὁ ἄνθρωπος... εἶναι τό ὑπέροχο πλᾶσμα, γιά τό ὁποῖο ἔγινε ἄνθρωπος ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ... Μέ τό νά πάρῃ ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ὁλόκληρη τήν ἀνθρώπινη φύσι, τήν ἁγίασε στό σύνολό της.»

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, ‟Τό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ”, β’ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1994), σελ. 69

Ἄρθρο ἀπό τό περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», τεῦχος 126, 1 Φεβρουαρίου 2004

Ἡ μάζα καί ὁ ἕνας...

Μητροπολίτου Ἀττικῆς και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Καθηλώνει τό στοχασμό μου καί τόν προβληματισμό μου μιά χτυπητή ἀντίθεση. Οἱ δομές καί τά κέντρα ἐξουσίας τοῦ σημερινοῦ μας κόσμου ἀπευθύνονται στή μάζα. Στό ἀπρόσωπο σύνολο. Στόν λαϊκό πολτό, πού δημιουργεῖται μέ τήν ἀνάμειξη τῶν ἰδεολογιῶν καί τῶν βιοθεωριῶν, τῶν ἐθνικῶν παραδόσεων καί τῶν εὑρημάτων τῆς νεωτερικότητας, τῶν ἐμπορευματοποιημένων πολιτιστικῶν σχημάτων καί τῶν τυποποιημένων ὁραμάτων τῆς εὐμάρειας. Ἀντίθετα, ἡ Ἐκκλησία ἀπευθύνει τόν ἀγαπητικό λόγο Της καί τήν ἀνύστακτη φροντίδα Της στήν ἀδιαπραγμάτευτη προσωπικότητα, στήν ἀναντικατάστατη ὕπαρξη στόν ἕνα, “δι᾿ ὅν Χριστός ἀπέθανεν” (Α΄ Κορινθ. η΄ 11).

Πατέρες

«...Ὠνομάστηκαν πατέρες. Γιατί τό κῦρος τους καί ἡ ἐπιβολή τους ἦταν αὐξημένα καί ἀποτέλεσαν γιά ὅλη τήν οἰκογένεια τῆς Ἐκκλησίας μιά αὐθεντία. Γιατί ὁ κάθε πιστός καί ὁλόκληρος ὁ λαός μποροῦσε νά προστρέχῃ σ’ αὐτούς μέ ἐμπιστοσύνη καί νά δέχεται ἀπ’ αὐτούς τόν γνήσιο θησαυρό τῆς Ὀρθόδοξης διδασκαλίας.»

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, ‟Τό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ”, β’ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1994), σελ. 62-63

Πλάνες και Εκκλησία

«...ἡ Ἐκκλησία ἀναγκάστηκε νά ἀντιμετωπίσῃ τίς πλάνες μέ τή μελέτη, μέ τήν προσευχή, μέ τήν ἔρευνα τῶν πηγῶν, μέ τή συλλογική, συνοδική διερεύνησι καί συζήτησι, μέσα στήν ἀτμόσφαιρα τῆς ἀναζητήσεως τῆς καθοδηγίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.»

Μητροπολίτου Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικοδήμου, ‟Τό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ”, β’ ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις «ΣΠΟΡΑ», 1994), σελ. 59

Κυριακή 16η

(Ἡ εὐκαιρία τῆς σωτηρίας / Β' Κορ. 6,1-10)