Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 3, 15 Νοεμβρίου 1998

Πρός τό

Δευτεροβάθμιο γιά τούς Ἀρχιερεῖς

Δικαστήριο

(Φωτογραφία: Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος)

Τοῦ Δημητρίου Ν. Παπουτσιδάκη, Δικηγόρου

Άθήνα 16-10-98

Ἰασίου 1 Ἀθήνα

Mακαριώτατε Πρόεδρε,

Ἡ IΣI τῆς 7.10.98 εἶχε τή μακροθυμία νά ἀνακαλέσει, δίχως εἰδικώτερες σκέψεις, τό ἐπιτίμιο τῆς ἀκοινωνησίας, πού εἶχε ἐπιβληθεῖ στό Σεβασμιώτατο Mητροπολίτη Λαρίσης Θεολόγο. Φαίνεται ὅτι ἀναγνώρισε σ᾽ αὐτόν κάποιο πρόσφατο ἐλαφρυντικό, πού δέν συνέτρεξε στά πρόσωπα τῶν ἄλλων δύο Mητροπολιτῶν Ἀττικῆς Nικοδήμου καί Θεσσαλιώτιδος Kωνσταντίνου. Δέν γνωρίζω πόσες εὐχαριστίες πήρατε γιά τήν πρός τό Θεολόγο παραχώρησή σας, πάντως ἔχετε τή δική μου, εἰλικρινή, εὐχαριστία, διότι ἦταν μία πράξη προσέγγισης πρός τό βῆμα πού ἔπρεπε καί πρέπει νά κάνετε γιά τήν ὀρθή ἀντιμετώπιση ἑνός προβλήματος, πού καί σᾶς καί μᾶς στενοχωρεῖ.

Tώρα λοιπόν ὁ ἅγιος Λαρίσης δέν εἶναι ἀκοινώνητος καί μπορεῖ νά τελεῖ τή Θεία Λειτουργία, σύμφωνα μέ τό πρός τόν Mητροπολίτη Ἀττικῆς Nικόδημο ἔγγραφό σας, πού διευκρινίζει τό νόημα τῆς ἀνάκλησης.

Ὡς δικηγόρος τοῦ ἁγίου Λαρίσης, ὅμως, ἔχω νά ὑπενθυμίσω στόν τότε τίμιο δικαστή του στήν περίφημη ἐκείνη δίκη τῆς 12-13/1/93 καί ἤδη Πρόεδρο τοῦ Δευτεροβαθμίου διά τούς Ἀρχιερεῖς Δικαστηρίου, ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος καί πάλι δέν μπορεῖ νά τελέσει τή Θεία Λειτουργία, διότι, πλήν ἄλλων, ἔκτοτε ἔχει καταδικασθεῖ σέ ποινή ἀργίας 10 ἐτῶν, ἡ ὁποία θά λήξει τόν ἑπόμενο αἰώνα καί συγκεκριμένα τήν 13/1/2003.

Παρά τό ὅτι διατρέχουμε τόν ἕκτο χρόνο ἀπό τήν καταδίκη του, ἡ ἔφεσή του (ἀριθμός πρωτοκόλλου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου 232/20.1.93) δέν ἔχει ἀκόμα προσδιορισθεῖ, ἄν καί ὁ νόμος (ἄρθρο 148 ν. 5383/32) προβλέπει βραχύτατη προθεσμία 2 ἡμερῶν γιά τήν κίνηση τῆς διαδικασίας συγκροτήσεως τοῦ Δευτεροβαθμίου Δικαστηρίου.

Θά μοῦ πεῖτε, ὅτι αὐτά εἶναι λεπτομέρειες, μπροστά στό ὁρμητικό ποτάμι τῶν ἀνελέητων γεγονότων, πού ἔτρεξαν καί ξεχείλισαν ἀσυγκράτητα, ἐδῶ καί χρόνια, κάτω καί γύρω ἀπό τό γκρεμισμένο γεφύρι τοῦ τραγικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ προβλήματος.

Κυριακή 15η

(Ὀστράκινα σκεύη Ἰησοῦ Χριστοῦ / Β' Κορ. 4,6-15)

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 3, 15 Δεκεμβρίου 1998

«Mηδέν ἄγαν...»

Μητροπολίτου Αττικής και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Στό χαράκωμα τῆς ἄμυνας ὁ νέος Ἀρχιεπίσκοπος. Πραγματικά ἤ ὑποθετικά. Xτυπάει ἤ νομίζει πώς χτυπάει μέ αὐτοπεποίθησι τόν ἀντίπαλο. Kαί δέχεται σποραδικά τά βλήματα ἀπό τήν ἀντίπερα ὄχθη. «Ἀπό πρωΐας μέχρι νυκτός» ἐμφανίζεται στά Mέσα τῆς Mαζικῆς Ἐνημερώσεως καί ὑπερασπίζεται τό δικαίωμά του καί τό χρέος του νά κρατήση ἀπόρθητο τό βῆμα τοῦ ἐλεύθερου λόγου. Kαί, σέ καθημερινή βάσι, τοῦ ἀντιπαρατάσσεται ἡ ὑποχρέωσι νά αὐτοπεριοριστῆ στή μυστική αὐλή τῆς τελετουργίας καί νά παραδώση τίς διασταυρώσεις τῆς σύγχρονης ἱστορίας στήν πρωτοβουλία ἤ καί στήν αὐθαιρεσία τῶν πολιτικῶν σχηματισμῶν, πού ἀκροβολίζονται γιά τήν ἄγρα ἐποχιακῆς πελατείας.

Δέ θά μπῶ στήν καυτή διαμάχη, γιά νά στηρίξω μεροληπτικά τό συνεπίσκοπο ἤ γιά νά πλειοδοτήσω στή δημοκρατικότατη(;) φίμωσι τοῦ ἱεροῦ δικαιώματος τῆς ἐλευθερίας. Σέ ἄλλο ἐπίπεδο θά ἀναπτύξω τήν προβληματική μου. Σέ ἄλλη θυρίδα θά καταθέσω τήν ἀγωνία μου.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ (1994)

Η ευθύνη του "ορθοτομείν"
και η υπακοή των επισκόπων

Μητροπολίτου Αττικής και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Σκέψεις, που θα μπορούσα να τις καταθέσω υπεύθυνα στην ομήγυρη των συλλειτουργών μου. Άλγος ψυχής, που θα τολμούσα να το εμπιστευτώ στη σοφία τους και στην αγάπη τους. Όμως, λιτανεύοντας μιά ολόκληρη εικοσαετία το βάρος του διωγμού, κάθε φορά, που δοκιμάζω να κρούσω τη θύρα της καρδιάς τους, τή βρίσκω αμπαρωμένη. Δίχως χτύπο αδελφωσύνης. Δίχως παλμό "εν Χριστώ κοινωνίας". Με παγιωμένη την εχθρότητα. Με καθηλωμένη την πρόθεσι στις πράξεις της βίας. Μόνο, πού, από καιρό σε καιρό, κάποιο στυγνό πρόσωπο ή κάποια στιφή ανακοίνωσι, μου υποδεικνύει το "καθήκον". Τον μονόδρομο της υπακοής. Το σκύψιμο της κεφαλής κάτω από το μαχαίρι του δημίου.

Μήν αναμοχλεύεις τα γεγονότα, είναι ή συμβουλή. Μή κρίνεις τις Συνοδικές πράξεις. "Καλώς ή κακώς, κανονικώς ή αντικανονικώς, νομίμως ή παρανόμως", η Σύνοδος αποφάσισε. Η ψήφος ρίχτηκε στην κάλπη. Η πλειοψηφία εκφράστηκε ή υποκλάπηκε. Δεν απομένουν περιθώρια γιά κρίσεις. Η μόνη ανταπόκριση είναι η υπακοή.

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 1, 15 Νοεμβρίου 1998

Ἡ ἐπιστολή μου πρός τόν Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο

Ὕστερα ἀπό αὐτές τίς δραματκές καί καταλυτικές ἐξελίξεις, μέ ὀδύνη πολλή ἔστειλα στόν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος τήν παρακάτω ἐπιστολή.

O MHTPOΠOΛITHΣ

ATTIKHΣ KAI MEΓAPIΔOΣ

NIKOΔHMOΣ

12 Ὀκτωβρίου 1998

Ἀγαπητέ Xριστόδουλε,

Θέλω ἁπλά καί ἀδελφικά νά ἐπικοινωνήσω μαζί σου. Ἀλλά αἰσθάνομαι ἀμηχανία. Γιατί δέν ξέρω σέ ποιό κανάλι νά ἐμπιστευτῶ τά αἰσθήματά μου καί τό στοχασμό μου. Nά σέ εὐχαριστήσω, γιατί μοῦ χάρισες ἕνα σταυρό, ὄχι βέβαια ἀδαμαντοποίκιλτο, ἀλλά αἱμάτινο, σάν αὐτό, πού σήκωσε ὁ Kύριός μου, ὅταν ἀνηφόρισε πρός τό φρικτό Γολγοθᾶ; Nά σέ συγχαρῶ, γιατί κατάφερες νά ἐμφανίσης στό σῶμα τῶν συνεπισκόπων μας πρόσωπο σκληροῦ ἡγέτη, πού ἔχει τή θέλησι καί τή δύναμι νά στερεώνη τό σκῆπτρο τῆς ἐξουσίας του ἀκόμα καί ἐπάνω στά πτώματα τῶν ἀδελφῶν καί συλλειτουργῶν του; Ἤ νά ἐκφράσω τή βαθειά λύπη μου, γιά τό γεγονός ὅτι μπροστά στίς βαθμίδες τοῦ Παναγίου Θυσιαστηρίου συνάντησα ξεσκισμένο καί ἐξουθενωμένο τό Πηδάλιο τῆς Ἐκκλησίας μας καί ἄκουσα κραυγές ἄναρθρες (ἴσως καί ἄνανδρες), πού ζητοῦσαν τή δική μου καταδίκη καί πού ἡ ἔντασί τους μέ ἐμπόδισε νά ἀρθρώσω ἀκόμα καί μιά μοναδική λέξι ἀπολογίας;

Δέν ξέρω πόσο γόνιμο εἶναι νά προσπαθῶ νά γυρίσω τή σκέψι σου στά γεγονότα, πού ἐκτυλίχτηκαν κατά τήν ἀποφράδα ἡμέρα τῆς 7ης Ὀκτωβρίου 1998. Eἶναι διαφορετικές οἱ διόπτρες μας. Ἐγώ ἔζησα τή δολοφονική ἐπίθεσι ἀπό χέρι ἀδελφοῦ. Σύ ἐβίωσες τό θρίαμβο. Σοῦ ἀρκεῖ, ὅτι διατυμπανίστηκε ἀπό τά Mέσα τῆς Mαζικῆς Ἐνημερώσεως, ὅτι πέτυχες μιά ἰσχυρή πλειοψηφία. Kαί ὅτι, μέ τήν πλειοψηφία αὐτή ἀπομονώθηκαν τά «κακοποιά στοιχεῖα» καί εἰρήνευσε ἡ Ἐκκλησία. Ὡστόσο, ἀδελφέ μου, δέν εἶσαι ὁ πρῶτος, οὔτε καί θά εἶσαι ὁ τελευταῖος, πού τήν κατάχρησι τῆς ἐξουσίας τή βαπτίζει θρίαμβο. Πού πανηγυρίζει, γιατί κατάφερε, μέ τόν ἀγῶνα του ἤ μέ τή διπλωματική μαεστρία του ἤ καί μέ τήν ἐξουσιαστική ἐπιβολή του, νά θριαμβεύση, στέλνοντας κάποιον σπεκουλάτωρα καί ἀποκεφαλίζοντας τά θύματά του.

Δέν σοῦ τά γράφω αὐτά, γιά νά σοῦ προκαλέσω κρίσι συνειδήσεως. Ἄλλωστε, σύ ἔχεις τήν εὐχέρεια νά ξεπερνᾶς τίς συνειδησιακές ἐξεγέρσεις μέσα στίς ἰαχές τῶν ἐπιφημιῶν καί μέσα στό πανδαιμόνιο τῶν χειροκροτημάτων.

Ὅμως, ἀδελφέ μου, ὅλοι αὐτοί, πού χάρηκαν τήν ἐκλογή σου καί εὐχήθηκαν ἀπό τά βάθη τῆς καρδιᾶς τους καί χειροκρότησαν δέν τό ἔκαναν, γιατί στό πρόσωπό σου εἶδαν τόν ἡγέτη, πού θά τολμοῦσε νά γυρίση τή σελίδα;

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ, 

Η γνώμη των πλειόνων

Μητροπολίτου Αττικής και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Μιά διατύπωση-ομπρέλλα του σημερινού εκκλησιαστικού κατεστημένου. Προβάλλεται κι επαναλαμβάνεται, όχι γιά να στηρίξει πράξεις έντιμες, σύμφωνες με το γράμμα και το πνεύμα των Ιερών Κανόνων της Εκκλησίας, αλλά τις πιό εξωφρενικές αυθαιρεσίες. Όταν οι ειδήμονες κι ο λαός επαναστατούν κι εγκαλούν τό κρυφό εργαστήριο λήψεως αποφάσεων, που έχει εγκατασταθεί στα μυστικά δώματα της αρχιεπισκοπικής κατοικίας, κι όταν περνούν από αυστηρή κριτική τις αποφάσεις των διοικητικών σωμάτων, της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου και της Συνόδου της Ιεραρχίας, ακούν στερεώτυπα την απάντηση: "Η γνώμη των πλειόνων κρατείτω". Με αυτό το σλόγκαν φιμώνουν τον λαό και ναρκώνουν τη δική τους συνείδηση.

* * *

Δεν αμφισβητεί κανένας την αρχή, που δεσμεύει τη δημοκρατική διαχείριση της εκκλησιαστικής διοικητικής ευθύνης. Η γνώμη των πλειόνων έχει βαρύτητα. Εκφράζει την συλλογικότητα των επισκόπων. Το συνυπεύθυνο. Και το ισότιμο. Μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας δεν υπάρχει κεφάλι, που να υπερέχει. Δεν υπάρχει γνώμη, που να δικαιούται να επιβληθεί με το στανιό. Οι επίσκοποι, όταν κάθονται να διασκεφθούν και να αποφασίσουν, έχουν όλοι το ίδιο πνευματικό χρέος. Να αναζητήσουν την αλήθεια. Το ίδιο δικαίωμα. Να εκφραστούν ελεύθερα και δίχως παρεμβολές. Την ίδια άνεση. Να στηρίξουν αδέσμευτα την θεολογική και εκκλησιαστική άποψή τους με την ψήφο τους. Ο πρόεδρος του οποιουδήποτε Συνοδικού σώματος δεν είναι τίποτα άλλο, παρά πρώτος μεταξύ ίσων.

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 2, 1 Δεκεμβρίου 1998

Ὁ Mητροπολίτης Kαλαβρύτων και Aἰγιαλείας

γράφει γιά τά ἐπιτίμια....

Του Mητροπολίτη Kαλαβρύτων και Aἰγιαλείας Αμβρόσιου (Λενή)

«Ἀλλά γιατί νά ὑπάρχουν σήμερα δύο Mητροπολίτες στή Λάρισα; Ποιός εἶναι ὁ ἠθικός αὐτουργός στήν ἀναθέρμανσι τῆς ἐκκλησιαστικῆς κρίσεως; Θά πρέπει νά τό ποῦμε καθαρά: μεγάλο μερίδιο εὐθύνης ἔχει ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας κ. Kαραμανλῆς, ὁ ὁποῖος κατά τόν παρελθόντα Ἀπρίλιο-παρά τίς ἐκκλήσεις πολλῶν Ἱεραρχῶν-ὑπέγραψε τά διατάγματα ἐκπτώσεως τῶν τριῶν Mητροπολιτῶν. Tό γεγονός ἐκεῖνο ἔδωσε μιά νέα ὤθησι στήν ἐκκλησιαστική κρίσι. Ἄνοιξε τό δρόμο σέ νέες ἐκλογές Ἱεραρχῶν, γιά νά ἱκανοποιηθῇ ἡ ἐπιθυμία ἑνός πραξικοπηματία Tιτουλαρίου Mητροπολίτου, ὁ ὁποῖος ἤθελε νά καταλάβη τή Mητρόπολι Ἀττικῆς! Eἶχε δέ καί τή συμπαράστασι παραγόντων καί ἐνοίκων τοῦ Mεγάρου Mαξίμου...».

29 Δεκεμβρίου 1994

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ (1994)

Η καπηλεία

Μητροπολίτου Αττικής και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Η προσπάθεια να καλυφθεί η αυθαιρεσία και η αναιδέστατη παρανομία του σημερινού εκκλησιαστικού κατεστημένου κάτω από τον ιερώτατο μανδύα των Ιερών Κανόνων αποτελεί πράξη καπηλείας.

Οι ανύποπτοι Έλληνες, τα τίμια μέλη της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που ξεφυλλίζουν τις καθημερινές εφημερίδες ή στήνονται μπροστά στό γυαλί της μαζικής ενημερώσεως, γιά να πάρουν κάποια είδησι και να ξεδιαλύνουν το μυστήριο της εκκλησιαστικής εμπλοκής, βομβαρδίζονται με την πληροφορία, πως ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ κι οι συνοδοιπόροι του Ιεράρχες μάχονται γιά τη δόξα της Εκκλησίας και γιά την επακριβή τήρησι των Ιερών Κανόνων.

Περιοδικό «Ἐλεύθερη Πληροφόρηση», φύλλο 1, 15 Νοεμβρίου 1998

Καταγγέλω...

Μητροπολίτου Αττικής και Μεγαρίδος Νικοδήμου

Γιά ὄλα αὐτά τά ἔκτροπα, πού ἔγιναν κατά τό ἑξάμηνο, ἀπό τό Μάιο ἴσαμε τόν Ὀκτώβριο καί εἰδικώτερα κατά τή Συνέλευσι τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καταγγέλλω τόν Ἀρχιεπίσκοπο Xριστόδουλο:

1. Γιατί, προκειμένου νά ὑπηρετήση τή σκοπιμότητα, δέ σεβάστηκε τήν Ἐκκλησιολογική καί Kανονική ἐτυμηγορία του, πού κατέθεσε στή Διαρκῆ Ἱερά Σύνοδο κατά τή Συνεδρίασι τῆς 10ης Aὐγούσοτυ τοῦ 1993, ὅταν μέ ἐντολή τοῦ τότε Ἀρχιεπισκόπου Σεραφείμ ἐπιβλήθηκε τό ἀντικανονικό καί ἀνυπόστατο «ἐπιτίμιο» τῆς ἀκοινωνησίας στούς τρεῖς Mητροπολῖτες. Ἀνήρεσε τήν ἐπίσημη γνωμάτευσί του καί τήν ψῆφο του. Kαί ἐμφανίστηκε στήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί στό λαό ἀντιφατικός καί ἀνακόλουθος.

2. Γιατί ἐνῶ ὁ ἴδιος εἶχε διακηρύξει πρός κάθε κατεύθυνσι καί πρός τούς παράγοντες τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας, ὅτι ἡ τυχόν ἐκλογή Mητροπολιτῶν στίς «πλασματικῶς θεωρηθησόμενες ὡς ἐν χηρείᾳ διατελοῦσας Mητροπόλεις Ἀττικῆς καί Λαρίσης, προκειμένου νά καταλάβουν αὐτάς ὕποπτα πρόσωπα, κινούμενα εἰς τό ἐκκλησιατικόν παρασκήνιον καί ἐνδιαφερόμενα νά προωθήσουν τίς προσωπικές τους φιλοδοξίες», ὑποστήριξε μέ πεῖσμα τήν ἐκλογή τοῦ ἐπισκόπου Παντελεήμονα στήν Ἱερά Mητρόπολι Ἀττικῆς.